ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ - ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ;;;

Αναμφίβολα, το γεγονός της ημέρας ήταν η ανακοίνωση του ΓΓ του ΝΑΤΟ ότι «αρχίζουν οι συνομιλίες Ελλάδας-Τουρκίας για την αποκλιμάκωση της έντασης», η οποία συνοδεύτηκε από μια (ασυνήθιστη για τα ελληνικά δεδομένα) διάψευση από πλευράς της ελληνικής κυβέρνησης. Η κίνηση αυτή (της διάψευσης καταρχήν) δε θα πρέπει να «διαβαστεί» μονόπλευρα ως ένας απλός προπαγανδιστικός ελιγμός για να συγκαλυφθεί μια ήδη επιτευχθείσα συμφωνία. Θα ήταν πιο απλή μια τέτοια ερμηνεία, όχι όμως και ακριβής, μιας και η πραγματικότητα είναι πιο πολύπλοκη και η κατάσταση – σε ό,τι αφορά τους κινδύνους για το λαό και τη χώρα – απείρως σοβαρότερη. Ας δούμε τα πράγματα πιο αναλυτικά.

1. Η Αθήνα βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση, γιατί - πέραν όλων των άλλων - οι απαιτήσεις της Άγκυρας είναι τέτοιες και τόσες που καμία αστική κυβέρνηση, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΗΣ της ξενόδουλης, μεταπρατικής και εξαρτημένης αστικής τάξης, δε μπορεί να συναινέσει στην ικανοποίησή τους χωρίς να ρισκάρει σε πολύ μεγάλο βαθμό, όχι απλά τη σταθερότητα του πολιτικού της συστήματος, αλλά ακόμα και αυτή την ίδια την ύπαρξη του ελληνικού κράτους. Με απλά λόγια, η Τουρκία ζητά πίσω όλα όσα έδωσε με τους Βαλκανικούς Πολέμους κι ακόμα περισσότερα. Τόσο απλά και τόσο ξεκάθαρα. Μπροστά σε αυτές τις απαιτήσεις, ακόμα και ο πιο πρόθυμος να συρθεί στα πατώματα ενός επονείδιστου συμβιβασμού, αστός πολιτικός, στέκεται με κομμένη την ανάσα και πανικόβλητος αναρωτιέται τι να κάνει. Η διάψευση της πρωτοβουλίας Στόλτενμπεργκ από το ελληνικό ΥΠΕΞ δηλώνει ακριβώς αυτό: μπροστά στο τι ακριβώς της ζητείται να υπογράψει, ακόμα και αυτή η αστική τάξη δηλώνει ανέτοιμη και πασχίζει όπως-όπως να κερδίσει λίγο χρόνο. Μάταια.

2. Είναι, βέβαια, αφελές να πιστέψει κανείς ότι οι τουρκικές βλέψεις αφορούν αποκλειστικά την Ελλάδα. Αντίθετα, η τελευταία είναι ένα πολύ μικρό «ορεκτικό» μπροστά στη νέο-Οθωμανική ατζέντα της γείτονος. Οι επιδιώξεις της τουρκικής αστικής τάξης είναι, μεσοπρόθεσμα (ως το 2053, επέτειο των 600 ετών από την Άλωση) να έχει ανέλθει στην 9η θέση μεταξύ των δέκα μεγαλύτερων καπιταλιστικών δυνάμεων της Δύσης, ξεπερνώντας την Ιταλία και μακροπρόθεσμα, ως το 2071 (επέτειο των 1000 ετών από τη μάχη του Μαντζικέρτ που σήμανε το τέλος της Βυζαντινής κυριαρχίας στη Μ. Ασία) στην 3η θέση(!!!). Αν και η δεύτερη από τις επιδιώξεις αυτές μπορεί να θεωρηθεί, βάσιμα, ως υπερβολικά "φιλόδοξη", για την πρώτη κάθε άλλο παρά έτσι δεν είναι τα πράγματα. Η Τουρκία, από κάθε άποψη, πληθυσμιακά, οικονομικά, στρατιωτικά είναι σε πορεία φρενιτώδους ανάπτυξης. 

Τα παπαγαλάκια της εγχώριας προπαγάνδας προσπαθούν να εμφανίσουν μιαν εικόνα "καταρρέουσας" οικονομίας για τη γείτονα, η πικρή αλήθεια είναι - όμως - ότι η Τουρκία έχει πια απολύτως αυτόνομη βαριά βιομηχανική βάση, σχετικά αυτόνομη εθνική πολεμική βιομηχανία, έμπειρη και αποφασισμένη αστική τάξη να διεκδικήσει πάση θυσία την υλοποίηση του αυτοκρατορικού-εθνικοαστικού της αφηγήματος. Οι επιδιώξεις της ισοδυναμούν, ουσιαστικά, με τίποτα λιγότερο από την αναβίωση των συνόρων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αν όχι ως συνόρων του ίδιου του τουρκικού κράτους, τουλάχιστον ως ζώνης περισσότερο ή λιγότερο στενής πολιτικής και οικονομικής επιρροής. Με αυτή την έννοια, μεγάλο μέρος της Βαλκανικής, η Μέση Ανατολή, ο Καύκασος, η Βόρεια Αφρική αποτελούν - στο πλαίσιο μιας ενιαίας θεώρησης - τον εν δυνάμει και υπό διεκδίκηση "ζωτικό χώρο" της.

3. Το χειρότερο για την ελληνική αστική τάξη - και πολύ περισσότερο, εν προκειμένω, για τον ελληνικό λαό και τη χώρα - είναι ότι οι επιδιώξεις αυτές της τουρκικής αστικής τάξης "κουμπώνουν" με το κρεσέντο της υστερικής, νεο-ψυχροπολεμικής ευρωατλαντικής επιθετικότητας κατά της Ρωσίας (και της Κίνας), ειδικά σε ό,τι αφορά στο στόχο της γεωπολιτικής τους περικύκλωσης και της στρατιωτικής πίεσης στο "μαλακό τους υπογάστριο" (Καύκασος, Συρία, Ουκρανία, Ιράν). Ας το πούμε πιο καθαρά: στη Δύση υπάρχουν - και μέρα με την ημέρα δυναμώνουν όλο και περισσότερο - δυνάμεις ακραίας επιθετικότητας που "βλέπουν" τον Ερντογκάν σε μια σύγχρονη εκδοχή του Χίτλερ και σε ανάλογο ρόλο: μια παλιά ηγετική δύναμη, που είναι σε ορμητική άνοδο και νιώθει "αδικημένη" και "ασφυκτιούσα" από τις Συνθήκες που οριοθετούσαν το ρόλο της στη βάση παλαιότερων συσχετισμών δύναμης, έτοιμη να εξορμήσει για τη διεκδίκηση όσων "της ανήκουν" και με μια ηγεσία έτοιμη και αποφασισμένη να τολμήσει και να ρισκάρει τα πάντα. Το ιδανικό "μίγμα" για να στραφεί κατά του μεγάλου εχθρού της Δύσης, της Ρωσίας όχι στη "θεωρία", στα διπλωματικά fora ή στις οικονομικές αψιμαχίες, αλλά στα ωμά, βρώμικα θέατρα των πολεμικών επιχειρήσεων. Αυτό το ρόλο επιφύλασσαν οι δυτικοί ιμπεριαλιστές στη Χιτλερική Γερμανία κατά της ΕΣΣΔ, ανάλογο ρόλο επιφυλάσσουν - κύκλοι τουλάχιστον στη Δύση - στον Ερντογκάν και τις αυτοκρατορικές του βλέψεις. Αν, όμως, στον Χίτλερ προσφέρθηκε ως Ιφιγένεια η Τσεχοσλοβακία, για να "γίνει η δουλειά" (άσχετα αν με τη ευφυή τακτική του Στάλιν αυτή μετά χάλασε), σήμερα στον Έρντι μαντέψτε ποια χώρα θα βρεθεί στον ανάλογο ρόλο: ναι, σωστά καταλάβατε ποια...

4. Και φτάνουμε στον κόμπο του όλου προβλήματος: θα πρέπει με κάποιο τρόπο η "Ιφιγένεια" να προσέλθει στο βωμό, με το καλό ή με το άσχημο. Είναι τέτοια η έκταση του επερχόμενου μακελειού (στην ουσία η Τουρκία διεκδικεί να πάρει πίσω πολλά περισσότερα από απλώς τα δικαιώματα εξόρυξης - αμφίβολης οικονομικοτεχνικής αξίας άλλωστε - των υδρογονανθράκων του Καστελλόριζου), που όπως είπαμε ούτε καν οι αχυράνθρωποι τύπου Κούλη ή Τσίπρα δε μπορούν να δώσουν - και φυσικά πίσω τους, η ίδια η αστική τάξη δε μπορεί να αποδεχθεί την εν πολλοίς αυτοακύρωσή της. Για να είμαστε ακριβείς, ένα τμήμα της (που εκφράζεται πολιτικά γύρω από την πτέρυγα Σαμαρά στη ΝΔ) ακόμα ελπίζει πως μπορεί να τη γλυτώσει και βαυκαλίζεται "αναβαθμισμένους ρόλους" και άξονες με Γαλλία και Ισραήλ, ενώ ένα άλλο σιγά-σιγά συνειδητοποιεί τι έρχεται και απλώς αναζητά τρόπους "χρυσωθεί" το χάπι στον ελληνικό λαό - αλλά πως; Τα αδιέξοδα είναι τεράστια. 

Η αναιμική ελπίδα της αστικής τάξης ότι μια ενδεχόμενη αλλαγή κυβέρνησης στις ΗΠΑ θα τους δώσει μια, προσωρινή έστω, ανάσα και θα τους δώσει χρόνο να οικοδομήσουν έναν αποτελεσματικό άξονα με "πλάτες" τη Γαλλία και το Ισραήλ, είναι προϊόν ονειροφαντασίας. Είναι αστείο να πιστεύει κανείς ότι το Ισραήλ και η Γαλλία (των οποίων όντως οι αντιθέσεις συμφερόντων με την Τουρκία στην περιοχή είναι πραγματικές κι όχι κάλπικες) θα προσφέρουν στην πράξη κάτι περισσότερο από συμβολικές δηλώσεις συμπαράστασης και, ίσως, την παροχή κάποιων οπλικών συστημάτων και συμβουλών (κι αυτών ΑΝ το επιτρέψουν τελικά οι Αμερικάνοι, βλέπουμε τι "εντολές" δίνει η Πρεσβεία για το εξοπλιστικό πακέτο των 10 δισ. που εξήγγειλε ο Κούλης...). 

Από την άλλη μεριά, πρόσφατη είναι η εμπειρία του Κουρδικού, όπου οι Αμερικάνοι δε δίστασαν να στείλουν "στον κουβά" την ηγεσία των Κούρδων που τα είχε "ακουμπήσει" όλα πάνω τους, "αδειάζοντας" έτσι ΚΑΙ το Ισραήλ που ήταν η βασική "πλάτη" των Κούρδων της Συρίας ως εκείνη τη στιγμή (το ότι η ηγεσία των Κούρδων δεν έβαλε μυαλό και ακόμα τσαλαβουτά στα βρωμόνερα των λακέδων του ευρωατλαντισμού, παίζοντας το ρόλο του χωροφύλακα στις πετρελαιοπηγές της Συρίας για λογαριασμό του ΝΑΤΟ, δεν αλλάζει διόλου την εικόνα του "στεγνού πουλήματος" το οποίο δέχθηκαν, απλά αποδεικνύει το βάθος και την έκταση της διάβρωσής τους). Στη "βρώμικη δουλειά", όπως πάντα, η χώρα θα βρεθεί ΟΛΟΜΟΝΑΧΗ, προδομένη από "συμμάχους" που ποτέ δεν ήταν σύμμαχοι και αποξενωμένη από ιστορικούς φίλους που οι ξένοι αφέντες της στη Δύση δεν της επέτρεψαν ποτέ να καλλιεργήσει μαζί τους τη σχέση που θα τους επέτρεπε να τη στηρίξουν. Και το αποτέλεσμα, αν τα πράγματα πάνε όπως δείχνουν αυτή τη στιγμή, θα είναι προδιαγεγραμμένο...

5. Υπάρχει τελικά ΕΛΠΙΔΑ σε αυτό το ζοφερό προδιαγραφόμενο μέλλον; Μακριά από εμάς ο στείρος αρνητισμός και η άγονη απαισιοδοξία, όμως οι έντιμες απαντήσεις στα πραγματικά ερωτήματα που θέτει η ζωή, οφείλουν να είναι ειλικρινείς και ευθείες. Και να ξεκαθαρίζουν μερικά κρίσιμα ζητήματα:

α. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ που να συμφέρει συγχρόνως ΚΑΙ τη χώρα, την εργατική τάξη, το λαό ΚΑΙ την αστική τάξη. Μόνο ο λαϊκός παράγοντας με την άμεση και αποφασιστική του παρέμβαση, μπορεί υπό προϋποθέσεις να ακυρώσει τους αντιδραστικούς σχεδιασμούς σε βάρος του και σε βάρος της χώρας και να ανοίξει έναν άλλο δρόμο. Να το πούμε αλλιώς: δεν υπάρχει λύση ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ της εξάρτησης και της υποτέλειας, που είναι ανεξίτηλο "στοιχείο ταυτότητας" για τη ντόπια αστική τάξη και τον ελληνικό καπιταλισμό.

β. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ για να ανοίξει ένας άλλος δρόμος, που θα μπαίνει εμπόδιο στην πορεία διάλυσης της ίδιας της χώρας, είναι Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ "ΑΝΗΚΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΗ ΔΥΣΙΝ". Η απαλλαγή από τα δεσμά του ευρωατλαντισμού, οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά, με την έξοδο από τις ευρωατλαντικές ιμπεριαλιστικές ενώσεις (ΝΑΤΟ, ΕΕ), το διώξιμο των βάσεων, την εθνικοποίηση όλων των μονοπωλίων, ξεκινώντας από τα στρατηγικής σημασίας, τη μονομερή διαγραφή του χρέους της χώρας αποτελούν τις ΟΡΓΑΝΙΚΕΣ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ αυτής της ρήξης και, τελικά, φέρνουν στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της ανατροπής της ίδιας της εξουσίας των μονοπωλίων και της αντικατάστασής της από την εξουσία των πλατιών λαϊκών στρωμάτων, τη ΛΑΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

γ. Η διεκδίκηση, όμως, από πλευράς του οργανωμένου λαϊκού κινήματος της υλοποίησης του παραπάνω πλαισίου δε μπορεί να περιορίζεται σε μια "από τα πάνω" ζύμωση κάποιων στόχων πάλης, αλλά να "χτίζεται" καθημερινά μέσα από τον ΜΑΖΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ του λαού πάνω σε άμεσους, επίκαιρους πολιτικούς στόχους και συνθήματα τακτικής (όπως η αποτροπή κάθε συμφωνίας εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων με τη "σφραγίδα" του ΝΑΤΟ και η ακύρωση κάθε τέτοιας συμφωνίας που έχει ήδη ψηφιστεί, όπως εκείνη των Πρεσπών) που ανοίγουν το δρόμο, φωτίζουν την προοπτική της συνένωσης των επιμέρους διεκδικήσεων σε ένα ΕΝΙΑΙΟ, ΜΑΧΗΤΙΚΟ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ και ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ. Αυτό είναι το αναγκαίο κοινωνικό ΚΑΙ πολιτικό ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ αυτής της ριζοσπαστικής, επαναστατικής διαδικασίας. Η συγκρότησή του, είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ υπόθεση ΖΩΗΣ Ή ΘΑΝΑΤΟΥ για την εργατική τάξη, το λαό και τη χώρα.

δ. Ας μην έχουμε αυταπάτες, όμως, η υλοποίηση των παραπάνω επαναστατικού χαρακτήρα μέτρων, ακόμα και από μια αντίστοιχου χαρακτήρα εξουσία, θέτει επί τάπητος το ζήτημα της επανατοποθέτησης της χώρας στο γεωπολιτικό χάρτη. Ένα επαναστατικό, αλλά και ρεαλιστικό συγχρόνως πολιτικό σχέδιο, οφείλει να διακηρύξει ότι η πολιτική που συμφέρει το λαό, είναι εκείνη που αναπτύσσει ισότιμες σχέσεις και συμφωνίες με εκείνες τις χώρες και δυνάμεις που μπορούν και από τη θέση τους έχουν συμφέρον να αναπτύξουν τέτοιες σχέσεις και συμφωνίες με μια λαϊκοδημοκρατική εξουσία στην Ελλάδα. Κι αυτές δεν είναι, ασφαλώς, οι χώρες του ευρωατλαντισμού ή οι δορυφόροι τους, αλλά οι χώρες που βαδίζουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε ένα δρόμο διαφορετικό και αντιπαραθετικό προς την ιμπεριαλιστική ηγεμονία (Κούβα, ΛΔ Κορέας, ΣΔ Βιετνάμ, ΛΔ Λάος, ΛΔ της Κίνας, Ρωσία, Λευκορωσία, Βενεζουέλα, Συρία, Ιράν, Νικαράγουα κλπ.). Χωρίς τη σαφή διακήρυξη, από σήμερα κιόλας, ότι η γεωπολιτική επανατοποθέτηση της χώρας αποτελεί ΑΝΑΠΟΣΠΑΣΤΟ ΜΕΡΟΣ του πολιτικού μας σχεδίου και χωρίς μαχητική, αδιάλλακτη πάλη για την ήττα του ευρωατλαντισμού σε όλα τα μέτωπα (κι όχι μόνο όσα αφορούν "στενά" τη χώρα), όλα τα παραπάνω στοιχεία αυτομάτως μετατρέπονται σε "όμορφα λόγια κι ανέξοδες ευχές". Ας το πούμε για άλλη μια φορά: παλεύοντας για τη ΝΙΚΗ του Ντονμπάς και του Άσαντ στη Συρία, τη ΝΙΚΗ της Μπολιβαριανής Βενεζουέλας και του Λουκασένκο στη Λευκορωσία, ενάντια στους πραξικοπηματίες, την ανατροπή της χούντας στη Βολιβία, για την άρση του εμπάργκο στη Ρωσία, το Ιράν, την απομόνωση της αντικινεζικής υστερίας κλπ., ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΧΩΡΑ! Αντίστροφα: η άρνηση και υποτίμηση της πάλης αυτής, υπονομεύει, ακυρώνει και μετατρέπει τις διακηρύξεις αυτές σε "ευσεβείς πόθους".

6. Πόσο ρεαλιστική είναι, αλήθεια, η μια προοπτική όπως την περιγράψαμε παραπάνω; Δεν έχουμε την παραμικρή διάθεση ωραιοποίησης της κατάστασης και η κατάσταση είναι ΤΡΑΓΙΚΗ. Από τις αστικές πολιτικές ηγεσίες είναι απλά ανέκδοτο το να περιμένει κανείς το οτιδήποτε. Αλλά και οι ηγεσίες της Αριστεράς, είναι επιεικώς "στον κόσμο τους", είτε επειδή αδυνατούν να αντιληφθούν τι πραγματικά συμβαίνει λόγω των παραμορφωτικών φακών της ιδεοληψίας τους, είτε επειδή η γραφειοκρατική τους φύση τους υπαγορεύει ως πρωταρχικό καθήκον τη "σωτηρία" και αναπαραγωγή του μηχανισμού τους ως αυτοσκοπού (αυτή είναι δυστυχώς η περίπτωση της ηγεσίας του ΚΚΕ, της πιο μαζικής και οργανωμένης δύναμης της Αριστεράς που θα μπορούσε, κάτω από άλλες προϋποθέσεις που δεν υπάρχουν, να παίξει το ρόλο του οργανωτή και του καθοδηγητή μιας τέτοιας προσπάθειας). Επομένως, ΤΙ; Δε μένει τίποτε άλλο από μια δραματική έκκληση προς κάθε τίμιο, ριζοσπαστικό στοιχείο, κάθε κομμουνιστή και επαναστάτη που κατανοεί τη σοβαρότητα και τα διακυβεύματα της στιγμής, να "βάλει πλάτη", με την ατομική του στάση και επιλογή, στην ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΕΝΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΑΧΗΤΙΚΟΥ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ και, συγχρόνως, για τη συγκρότηση, στο πλάι και υπό τη καθοδήγησή του, ενός μαζικού, ενωτικού, πατριωτικού και αντιιμπεριαλιστικού ΜΕΤΩΠΟΥ υπεράσπισης της εθνικής ανεξαρτησίας και ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ του καθεστώτος της εξάρτησης. 

Σε αυτή την κατεύθυνση καταθέτουμε κι εμείς τις μικρές μας δυνάμεις και ελπίζουμε να συναντηθούμε με όλους τους συντρόφους που μοιράζονται μαζί μας την ίδια αγωνία και την ίδια πίστη στο δίκαιο του αγώνα και στην τελική νίκη της υπόθεσής μας. 

Γράφει ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ