Όταν θα σταθείς μπροστά μου εσύ που θέλεις να πυροβολούνται οι πρόσφυγες…

Θα σου έλεγα ότι δεν πρέπει να σταθείς μπροστά μου αλλά εσύ σίγουρα θα θέλεις να σταθείς. Όχι για να απολογηθείς, όχι για να μετανοιώσεις ειλικρινά, όχι για να τρέμεις σαν το ψάρι γιατί έτσι πρέπει να σταθεί μπροστά μου ένα παλιοτόμαρο σαν κι εσένα! Εσύ θα σταθείς μπροστά μου για να με πείσεις ότι είμαι ηλίθιος και ότι δεν καταλαβαίνω πόσο δίκιο είχες όταν ζητούσες να πυροβολούνται οι κυνηγημένοι, οι ταλαιπωρημένοι, οι θαλασσοπνιγμένοι. Σταυροκοπιέσαι με τα δυο χέρια για να σε βλέπει ο κόσμος, ξαπλώνεις φαρδύς πλατύς στον ναό μου όχι για να κάνεις μετάνοιες αλλά για να κάνεις σόου. Παριστάνεις ότι πιστεύεις στην ύπαρξή μου αλλά είσαι βαθιά άθεος και το πρόβλημα δεν είναι που είσαι άθεος γιατί ξέρω κάτι άθεους που ανταλλάσσουν χωρίς σκέψη τη ζωή τους με τη ζωή του μικρού μαυράκου που πνίγεται στο Αιγαίο. Το πρόβλημα είναι που εκτός από άθεος είσαι απάνθρωπος, είσαι τέρας. Δεν πιστεύεις ότι είμαι πανταχού παρών. Αν το πίστευες θα δάγκωνες και θα έκοβες μόνος σου τις φλέβες σου τότε που χάρηκες βλέποντας πνιγμένο τον Αϊλάν γιατί θα ήξερες πως ήμουν στη σκέψη σου και δεν μπορώ να συγχωρήσω τέτοια απανθρωπιά. Δεν γίνεται να πιστεύεις σ’ εμένα και να ζητάς να πυροβολούνται οι κυνηγημένοι, οι ταλαιπωρημένοι, οι θαλασσοπνιγμένοι, οι βασανισμένοι. Δεν γίνεται να πιστεύεις ότι μπορώ να συγχωρήσω τέτοια βαρβαρότητα. Και μην πιστεύεις ότι θα σε συγχωρήσω κανίβαλε απάνθρωπε επειδή πιστεύεις πως συγχώρησα εκείνος που σταυρώσαν τον Χριστό. Δεν τους συγχώρησα. Δοκιμάζω τον σπόρο τους για να δω τι είναι ικανός να κάνει. Σε δοκιμάζω και κονταζυγώνει η ώρα που θα σε κάψω ξεδιάντροπε για να γλιτώσει αυτή η γης, για να γλιτώσει η παράδεισος από ένα τέτοιο τέρας σαν κι εσένα…