«Αναγκαία η Ενωμένη Ευρώπη» για την υπεράσπιση των συμφερόντων του κεφαλαίου και σε βάρος των λαών



ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ

Την προσήλωση και την αποφασιστικότητά τους να προασπιστούν τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών μονοπωλίων στο πλαίσιο του ανταγωνισμού με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, όπως οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα κλπ, μπροστά στις «νέες προκλήσεις σε έναν ταχέως μεταβαλλόμενο κόσμο», επιβεβαίωσαν οι ηγέτες των 27 κρατών μελών της ΕΕ στη Διακήρυξη της Ρώμης που υπέγραψαν στο πλαίσιο της συμπλήρωσης των 60 ετών από την ίδρυση της ΕΟΚ - ΕΕ στην ιταλική πρωτεύουσα. 
Με ένα κείμενο τριών σελίδων, οι 27 ηγέτες επιχειρούν να διαχειριστούν και να προσαρμοστούν σε μία πραγματικότητα όπου οξύνονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις όχι μόνο στην ΕΕ, αλλά γενικότερα στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Θα καταστήσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση ισχυρότερη και πιο ανθεκτική, μέσα από ακόμα μεγαλύτερη ενότητα και αλληλεγγύη μεταξύ μας και μέσα από την τήρηση κοινών κανόνων. Η ενότητα είναι αναγκαιότητα, αλλά και ελεύθερη επιλογή μας».
Σε αυτό το πνεύμα, στη διακήρυξη προβάλλονται οι αρνητικές συνέπειες για τις αστικές τάξεις των κρατών - μελών από μια πιθανή διάλυση της ΕΕ, αναφέροντας ότι «Το κάθε κράτος μόνο του, θα είχε περιθωριοποιηθεί από την παγκόσμια δυναμική», υπενθυμίζοντας ουσιαστικά ότι τα κοινά συμφέροντα των αστικών τάξεων ήταν αυτά που έδωσαν ώθηση για δεκαετίες στη διεύρυνση της ΕΕ ως ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, δηλαδή τη δυνατότητα να μεγεθύνουν τους μονοπωλιακούς ομίλους τους, να θωρακίσουν την ανταγωνιστικότητά τους στον οξυμένο διεθνή ανταγωνισμό, να αντιμετωπίσουν και να εξουδετερώσουν το επαναστατικό εργατικό κίνημα.
Καθορίζουν ως προτεραιότητες της ΕΕ, για τα επόμενα δέκα χρόνια, τέσσερις άξονες που αφορούν ουσιαστικά τους στόχους του κεφαλαίου, για την ανάκαμψή του από την καπιταλιστική κρίση και την αύξηση των κερδών του, σε βάρος των λαϊκών δικαιωμάτων.
Οι άξονες είναι οι εξής:
α) Μια «ασφαλής και προστατευμένη Ευρώπη» από την τρομοκρατία, το οργανωμένο έγκλημα και «βιώσιμη μεταναστευτική πολιτική που θα σέβεται τα διεθνή πρότυπα», εννοώντας το παραπέρα χτύπημα των λαϊκών δικαιωμάτων στο όνομα της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας.
β) Μια «ευημερούσα και βιώσιμη Ευρώπη με ισχυρή, διασυνδεδεμένη και εξελισσόμενη ενιαία αγορά και ένα σταθερό και ισχυρότερο ενιαίο νόμισμα θα διανοίγουν οδούς ανάπτυξης, συνοχής, ανταγωνιστικότητας» (...) μια Ένωση που θα προωθεί τη διαρκή και βιώσιμη ανάπτυξη μέσα από επενδύσεις, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και θα εργάζεται για την ολοκλήρωση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης, μια Ένωση όπου οι οικονομίες θα συγκλίνουν», προβάλλοντας ουσιαστικά τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης που στηρίζεται όμως, πάνω στα αποκαΐδια της ζωής της εργατικής τάξης. 
γ) Μια «κοινωνική Ευρώπη που θα εδράζεται στη βιώσιμη μεγέθυνση, θα προωθεί την οικονομική και κοινωνική πρόοδο αλλά και τη συνοχή και τη σύγκλιση, ενώ θα προστατεύει παράλληλα την ακεραιότητα της εσωτερικής αγοράς, μια Ένωση που θα λαμβάνει υπόψη της την ποικιλομορφία των εθνικών συστημάτων και τον βασικό ρόλο που διαδραματίζουν οι κοινωνικοί εταίροι», επιχειρώντας να αποσπάσουν τη συνενοχή των λαών στην άσκηση της αντεργατικής πολιτικής και του παραπέρα τσακίσματος των δικαιωμάτων που είχε κερδίσει με αγώνες το εργατικό λαϊκό κίνημα τα προηγούμενα χρόνια, δεδομένης και της ύπαρξης της ΕΣΣΔ και των άλλων χωρών της σοσιαλιστικής οικοδόμησης
δ) Μια «ισχυρότερη Ευρώπη στην παγκόσμια σκηνή που θα προάγει τη σταθερότητα και την ευημερία στην άμεση γειτονία της ανατολικά και νότια, αλλά και στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική και παγκοσμίως, μια Ένωση έτοιμη να αναλάβει περισσότερες ευθύνες και να συνδράμει για τη δημιουργία μιας περισσότερο ανταγωνιστικής και ολοκληρωμένης αμυντικής βιομηχανίας, μια Ένωση που θα δεσμεύεται να ενισχύει την κοινή της ασφάλεια και άμυνα, και σε συνεργασία και συμπληρωματικά με τον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου λαμβάνοντας υπόψη τις εθνικές συνθήκες και τις νομικές δεσμεύσεις». Εδώ δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στα ζητήματα στρατιωτικής συνεργασίας, ασφάλειας και αναβάθμισης του ρόλου της ΕΕ στη διεθνή σκηνή, με τη συμμετοχή της στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς για τον έλεγχο και το ξαναμοίρασμα των αγορών και των εδαφών με οικονομική σημασία.

Σχόλια