loading...

Υπογράφουμε, προωθούμε, διαδίδουμε, υψώνουμε και επεκτείνουμε τον τοίχο στο φασισμό

Γράφει ο  Ηρακλής Κακαβάνης  // Η δίκη του δημάρχου Πατραίων Κώστα Πλετίδη μας αφορά όλους, όσους εμφορούνται από το πνεύ...

thumbnail

«Αριστερός» αέρας στα πανιά των φασιστών…



Την «πρώτη φορά αριστερά» η «αριστερή μπάλα» έχει χαθεί εντελώς καθώς κατά πως φαίνεται κουμάντο κάνουν οι φασίστες!
Την «πρώτη φορά αριστερά» οι φασίστες ερωτούν τους «αριστερούς» κυβερνήτες αν οι σύλλογοι των εκπαιδευτικών έχουν δικαίωμα να βγάζουν ανακοινώσεις συμπαράστασης στους πρόσφυγες και στα προσφυγόπουλα και ζητούν την πειθαρχική δίωξη των εκπαιδευτικών!
Την «πρώτη φορά αριστερά» παιδαγωγοί που υπερασπίζουν το δικαίωμα των προσφυγόπουλων στη μόρφωση προπηλακίζονται από φασίστες!
Την «πρώτη φορά αριστερά» κομμουνιστής δήμαρχος διώκεται γιατί δεν έδωσε βήμα στους φασίστες να χύσουν το ρατσιστικό τους δηλητήριο!
Την «πρώτη φορά αριστερά» του «αριστερού αντιρατσιστικού νόμου» οι υπόδικοι φασίστες χύνουν το ρατσιστικό τους δηλητήριο όπου και όταν γουστάρουν!
Την «πρώτη φορά αριστερά» και καθώς τα «αριστερά» ΜΑΤ ξυλοκοπούν εργάτες, αγρότες, συνταξιούχους και όσους αγωνίζονται, οι φασίστες ανενόχλητοι μουγκρίζουν ρατσιστικά και φασιστικά συνθήματα και επιτίθενται σε όσους διαφωνούν μαζί τους!
Την «πρώτη φορά αριστερά» ο κόσμος που φοβάται τους φασίστες πληθαίνει!
Για να δούμε με τον αέρα που έχει δώσει η «πρώτη φορά αριστερά» στους φασίστες, πότε θα αποφασίσουν να ξανασηκώσουν το δολοφονικό τους χέρι;!

thumbnail

Μεγάλη Αριστερή γιορτή η σημερινή!


Κυριακή της Αποκριάς και κανονικά θα έπρεπε να κηρυχτεί εθνική εορτή! Τα αριστερά καρναβάλια ξεπέρασαν τα δύο χρόνια στους δρόμους και προσπαθούν να σπάσουν κάθε ρεκόρ! Φορώντας ποικιλόχρωμες πουκαμίσες και κραδαίνοντας τους πήλινους, ξύλινους και καροτένιους φαλλούς, μας βάζουν χέρι ακόμα και στο κέρατο του βοδιού να κρυφτούμε!
Κανένας δεν γλιτώνει από τα αριστερά καρναβάλια! Θα σε ξετρυπώσουν όπου και να κρυφτείς! Γι' αυτό διασκέδασέ το! Η προσπάθεια να ξεφύγεις από τους τεράστιους φαλλούς που κρατούν στα χέρια τους είναι μάταιη! Πιες λίγο και απόλαυσέ το! Αν είσαι τυχερός θα δοκιμάσεις και μπουρανί!
Μεγάλη ημέρα η σημερινή για τα αριστερά καρναβάλια. Ευτυχώς άλλαξαν μόνο τις κουβέντες τους και όχι τις ποικιλόχρωμες καρναβαλικές πουκαμίσες που φορούσαν κι έτσι μπορούμε και καταλαβαίνουμε ότι είναι αυτοί οι ίδιοι! Βέβαια, άλλαξαν τα αξεσουάρ των καρναβαλικών στολών τους! Πέταξαν τα μεγάλα ψαλίδια με τα οποία θα έσκιζαν τα μνημόνια και έπιασαν του μεγάλους φαλλούς με τους οποίους μας ξεσκίζουν τα κωλ…φ@ρδουλ@!
Καλή αποκριά και καλή ευκολία!
thumbnail

Οι εποχές της ήττας συνήθως φέρνουν "εγκυμοσύνες"




Σε εποχές ολομέτωπης επίθεσης του Κεφαλαίου σε κατακτήσεις ,δικαιώματα λαικά κι εργατικά ,αλλά και σε εποχές ύφεσης ,υποχώρησης καανετοιμότητας του Εργατικου Κινήματος (ΕΚ) ,ένα Μ-Λ ΚΚ που σέβεται τον τίτλο του ,έχει πρωτίστως την ευθύνη της ανασύνταξής του .Παράλληλα έχει την ευθύνη να ακολουθεί μια σοφή τακτική ,μια τακτική σαν την γάτα με το ποντίκι με τον ταξικό αντίπαλο ,να ελίσσεται ,,να μην εκτίθεται άσκοπα,,να κρατά ως κόρη οφθαλμού και για όσο μπορεί τα όποια περιθώρια δράσης του επιτρέπει το συγχρονο αστικό σύστημα και κυρίως να εκμεταλλεύεται αυτά στην κατεύθυνση της όσο γίνεται πιο γρήγορης ανασύνταξης του.

Όλα τούτα βέβαια τα γνωρίζει πολύ καλά και ο Ταξικός αντίπαλος ,είναι προετοιμασμένος ,αλλα παράλληλα γνωρίζει πως μια λάθος και ακαιρη κίνησή του μπορεί να σημάνει και το τέλος του .Ετσι στην αρχή  με διώξεις σε απεργούς ,προπαγάνδα από τα ΜΜΕ του εναντίον των αγώνων ,κοινωνικό αυτοματισμό ,χρησιμοποίηση των «υπαλλήλων»  του συνδικαλιστών ,αλλά και «προειδοποιήσεις» προς το Κύριο Υποκείμενο (Κόμμα) ,προσπαθεί να κρατήσει εν υπνώσει τον γίγαντα (ΕΚ) που φοβάται όσο τίποτα άλλο .Κρατώντας πάντα στο πίσω του μυαλού του σαν τελευταία του λύση ,πριν ισχυροποιηθει ο ζαλισμένος αντίπαλος και το τελευταίο φύλλο συκής της «Δημοκρατίας» του ,το παιδί του ….τον Φασισμό . Αν προλάβει και ανασυγκροτηθεί το ΕΚ σε ταξική κατεύθυνση …ούτε αυτος δεν θα μπορέσει να τον σώσει ,ακριβώς γιατί (Ιστορικα αποδεδειγμένο) μόνο ένα ρωμαλέο ταξικό ΕΚ μπορεί να τον συντρίψει  ! Σ αυτήν την κρισιμη Ιστορικη στιγμή ζούμε στην χώρα μας σήμερα .Σε έναν αγώνα δρόμου μεταξυ του Υποκείμενου και της Αστικής ταξης με κριτη των πάντων το ΕΚ .

Στην αρχή της κρίσης το ΕΚ βρέθηκε σε δεινή θέση και πολύ σωστα το κόμμα προετοιμαστηκε και προκρινε εξ αρχής ότι λυδια λίθος για τις μετέπειτα εξελιξεις θα παίξει ο βαθμός ανασύνταξής του σε ταξική κατεύθυνση .Για πολλα χρόνια το Συνδικαλιστικό ΕΚ παράδερνε στα χέρια ρεφορμιστικών ,εργοδοτικών ,κυβερνητικών δυνάμεων .Οχι μόνο στην εργατική «αριστοκρατία» των ΔΕΚΟ αλλά και στα εργατικά σωματεία του Ιδ.Τομέα κυριαρχούσαν αντιλήψεις της ήσσονος προσπάθειας ,του «διαλόγου» , της ταξικης συνεργασίας ,των εύκολων και ανέξοδων «αγώνων» ,των επιδοματικών «κατακτήσεων» που παρουσιάζονταν σαν χάρισμα από τον καλό εργοδότη στα καλά και «ησυχα» παιδιά και «συνεργάτες» του .Ο εκφυλισμός του Συνδικαλισμού εγινε «σχολη» εκπαίδευσης εργατικών συνειδήσεων απ την ανάποδη  όμως .

Σαν την μύγα μες το γάλα οι κομμουνιστές όλα αυτά τα χρόνια μεσα στο ΕΚ ,παρουσιάζονταν ως γραφικοί ,κινδυνολόγοι κι εκτός τόπου και χρόνου όταν προειδοποιούσαν για ότι μεθοδικά και από Σύνοδο σε Σύνοδο ,από Συνθήκη σε Συνθήκη της ΕΕ ερχόταν .Ακόμα και αυτά που ψηφίζονταν και περναγαν στο εργατικό δίκαιο από το εδώ Κοινοβούλιο θαβονταν να μην τα μάθουν οι εργαζόμενοι. Ετσι όταν τα αποκάλυπταν οι ταξικές δυνάμεις έμοιαζαν περίπου σαν τον «τρελλό του χωριού» στα μάτια των «κοιμισμένων κι εφησυχασμένων» εργατων .Οι δυνάμεις που κυριαρχούσαν στο ΕΚ όλα αυτά τα χρόνια μεθοδικά και μελετημένα προέβαλλαν την επίπλαστη καπιταλιστική «ευμαρεια» ,προωθούσαν τον εφησυχασμο ,τον ατομισμό ,την ιδιοτέλεια ,το ρουσφέτι ,την εύκολη λύση ,τον ωχαδερφισμό ,την αντισυναδελφικότητα και ταυτόχρονα ύπουλα και υπογείως έβαζαν πλάτες να περάσουν «αναιμακτα» και «ειρηνικά» όσες από τις επιταγές της ΕΕ μπορούσαν .Ετσι ξυπνησαμε με stage ,ενοικίαση εργαζομένων κλπ κλπ .Τα συνδικάτα μετατράπηκαν κάτι σαν εξωραιστικοί σύλλογοι ,ανευρα και χωρίς ζωή κύτταρα ,σαν λέσχες συζητήσεων ,μακρυά πολύ από τον ρόλο που τα εχτισε ο εργάτης .Η διαφθορα ,ο αριβισμός ,η παραίτηση από τα κοινά ,η απομαζικοποίηση ,η απαξίωση των άλλοτε ζωντανών αυτών οργανισμών της κοινωνίας ,οδήγησαν πρώτα πρώτα τους εγαζόμενους να τα απαξιώσουν μέσα τους .Αλλά η ηγετική αυτή «νομενκλατούρα» δημιούργησε για τον Συνδικαλισμό μια κακιστη εικόνα και στην κοινωνία εξευτελίζοντας στα μάτια της αυτό το ταξικό όπλο της στον κοινωνικό της αγώνα .

Η κατάσταση θα ήταν ακόμα χειρότερη αν όλο αυτό το ευρωσκυλολόι ηταν εν λευκώ μόνο του στο «γηπεδο» να παίζει μπάλλα ,αν δηλαδή δεν υπήρχαν αυτές –οι μικρές εστω –ταξικές δυνάμεις που σταθερά και αταλλάντευτα ηταν απένατι από αυτή τη διαφθορά,τον εφησυχασμό ,που προειδοποιούσαν ,χτυπούσαν το καμπανάκι και «τα λεγαν» ! Ποιος σύντροφος Συνδικαλιστής δεν αντιμετώπισε επί χρόνια τον χλευασμό ,την ειρωνεία, τα σχόλια των «επαναστατικών γυμναστικών» ,των «ανέφικτων τακτικών» ,όταν στηλίτευε όλα αυτά και πρότεινε τον ταξικό δρόμο στα συνδικάτα και το ΕΚ ;
ΕΚ .

Σοφή λοιπόν ήταν και η μετατροπή της ΕΣΑΚ-Σ σε ΠΑΜΕ από το κόμμα .Η μετάλλαξη δηλαδή της παράταξης των Κομμουνιστων και των ταξικών Δυνάμεων σε κατι πλατύτερο κι ενωτικότερο ,διατηρώντας παράλληλα τις αποστάσεις από όλο αυτόν τον προδοτικό εσμό του Συνδικαλισμού ,ξεχωρίζοντας ετσι η ήρα απ το στάρι μια και καλή .

Σ αυτην την κατάσταση βρήκε το ΕΚ και κατ επέκταση και το Λαικό κίνημα η κρίση .Ανευρο ,προσκυνημένο ,κοιμισμένο και εφησυχασμένο .Ο εργοδοτικος –κυβερνητικός Συνδικαλισμός επέλεξε εξ αρχής και κεντρικά να ακολουθήσει οπορτουνιστικη τακτική ,αυτήν της «αμυνας» ,ακριβώς για να κρυφτεί ο προδοτικός τους ρόλος ! «Να χάσουμε αλλά όσο γίνεται λιγότερα» ,ήταν το μότο τους (εξ αρχής δλδ η ΗΤΤΑ αρχηγός στη σκέψη μας ) …την ίδια ώρα που οι ανοργάνωτοι (επίτηδες) και διασπασμένοι «αγώνες» της βοήθησαν τον κοινωνικό αυτοματισμό ,οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση ,εντείνοντας την απογοήτευση και στην εργατική ταξη αλλα και στον λαό γενικότερα ,βάζοντας ετσι πλάτες να φανεί ως «ανίκητος» ο αντίπαλος .Η στάση τους στον τιτάνιο αγώνα των Χαλυβουργών –και όχι μόνο – ηταν χαρακτηριστική .
Τα ψέματα ,ο εφησυχασμος ,η σκόπιμη διαστρεβλωση και απόκρυψη χρησιμοποιηθηκαν κατά κόρον από τις ηγεσίες αυτές για να καταστείλουν αντιδράσεις ,ανησυχίες ,προβληματισμό στους εργαζόμενους .Ταυτόχρονα σε αλλα γραφεία (Κυβερνητικά ,Εργοδοτικά ) έλεγαν άλλα ! Εδιναν γη και ύδωρ στο Κεφάλαιο ,καθοδηγούσαν μέσω υπόγειων διαδρομών την τρόικα για να φαίνεται αυτή ως ο κακός της παρέας ,έβαζαν πλάτες στα μέτρα «διαμαρτυρόμενοι» ταχαμ και την ιδια ώρα ανοικτά ,καθαρά και ξεδιάντροπα χρησιμοποιούσαν ακόμα και μεγαλοστελέχη ή συνεργάτες της ΓΣΣΕ και της ΑΔΕΔΥ ακόμα και σε Κυβερνητικές θέσεις .
Όμως η εσπευσμένη αυτή επιτάχυνση της εφαρμογης των μέτρων που ήρθαν για τον πολύ κόσμο ξαφνικά σαν οδοστρωτήρας ,στην πραγματικότητα ήταν μέτρα που είχαν καθυστερήσει να παρθούν εδώ ,ακριβως γιατί εδώ υπήρχε πάντα ο αντίλογος που λεγοταν ΚΚΕ ,έχει και ένα «θετικό» στην ολη Ιστορία του ΕΚ : Επιτάχυνε την Αφύπνηση σε ότι αφορά τον ρόλο αυτων των δυνάμεων μέσα στο κίνημα .Ακόμα και στις ΔΕΚΟ πλέον πολλοί εργαζόμενοι βγάζουν συμπεράσματα για όλη αυτή την σκόπιμα απαξιωτική πορεία δεκαετιών του ΕΚ., βλέπουν όλο και πιο καθαρά πλατιές μάζες εργαζομένων την παγίδα που είχε στηθεί ….και από τον πανικό ,την απελπισία , την απόγνωση ως το να ξανανοιώσει ο εργάτης την δύναμή του είναι ένα …ΠΑΜΕ δρόμος …

Σήμερα λοιπόν οι κομμουνιστές μπορεί να νοιωθουμε βαρύ το χρέος της ανασύνταξης και ανασυγκρότησης του ΕΚ αλλα έχουμε και σοβαρά ατού πλέον στα χέρια .Ατου που η ιδια η Ιστορικη αυτή κρίση έφερε και πρέπει να τα εκμεταλλευτουμε κάνοντας τα μπουμεραγκ εναντίον του θεριού : 

1) Η βίαιη προλεταριοποίηση μικροαστικών στρωμμάτων ,αλλα και της εργατικής ταξης αντικειμενικά φέρνει πιο κοντά την ανάγκη κοινής οργανωμένης πάλης ,ανεξάρτητα αν το νοιώθουν ακόμα ή όχι .Εδω πρέπει να βάλουμε την σφραγίδα μας όχι μόνο δείχνοντάς τους το ,αλλά και ταυτόχρονα και την κατευθυνση αυτής της πάλης 
.
2) Μην φανταστεί κανείς ότι πήγαν χαμένα όσα λέγαμε προειδοποιώντας από το Μααστριχτ και μετά ,κάθε συζητηση που καναμε ,κάθε ομιλία μας σε συνδικάτα κι εργαζόμενους ,κάθε μας ανακοίνωση είναι παρακαταθήκες ζωντανες ! Ο εργαζόμενος οσο κι αν νοιώθει μπερδεμένος ακόμα ,ΘΥΜΑΤΑΙ ποιος και τι του έλεγε .Αρκεί να του το ξαναθυμίζουμε –μαζί με γενικότερα συμπεράσματα- σε κάθε ευκαιρία ξανά και ξανά  

3) Το κύρος του ΠΑΜΕ στην κοινωνία είναι γεγονός .Απόδειξη οι «απαιτήσεις» που έχει ο εργαζόμενος και ο λαός από αυτό ,έστω και υπο μορφή «κριτικής» .Αυτό που πρέπει να δείξουμε και να μάθουμε σ αυτόν τον κόσμο με τις απαιτήσεις είναι ότι ΠΑΜΕ είναι κυρίως αυτοι ! Οι εργαζόμενοι ,οι άνεργοι ,οι αυταπασχολούμενοι ,οι φτωχοί αγρότες ,η νεολαία .Οτι δεν είναι κατι εξω και πέρα από τους ΙΔΙΟΥΣ .Οτι δεν είναι κάποιος «μεσσίας» που θα τους σώσει αλλα η συμπαγής ΔΙΚΗ τους δύναμη .Που όσο ισχυροποιειται και μεγαλώνει τόσο αυξάνεται και το δικό του μπόι .Οτι πρέπει να ξαναγυρίσουν στα συνδικάτα κάνοντάς τα πάλι ΔΙΚΑ τους . 

4) Η εικόνα του απαξιωμένου και εξευτελισμένου εργοδοτικού και κυβερνητικού Συνδικαλιστή μέσα στην κοινωνία να γίνει όπλο στα χέρια μας ! Η διαφορετική εικόνα των δικών μας συνδικαλιστών να αποτελει μέτρο συγκρισης για τον λαό μας .Να ξεχωριζει ο ΠΑΜιτης  ,να κανει ΜΠΑΜ από μακρυα σε σχέση με τα λαμόγια .Η εντιμότητα ,η ανιδειοτέλεια ,ο αλτρουισμος ,η καθημερινη παρουσία στη δουλειά πλάι στον συνάδελφο ,,η ειλικρινια ,η προσφορα ,η αυτοθυσία να παραμείνουν δικά μας χαρακτηριστικά ορατά στον καθένα πιο εντονα ακόμα .Να φτάσουμε να λέει ο λαος «άλλο ο ΠΑΜιτης Συνδικαλιστής».

Ο εχθρός μοιάζει παντοδύναμος αλλα εννίοτε στην Ιστορία σου πουλά και το σχοινί που θα τον κρεμάσεις .Και μην ξεχνάμε, οι Λαικές Επιτροπες και τα Συνδικάτα δεν θα είναι απλά το όχημα των κοινωνικών ανατροπών του μέλλοντος αλλα και τα κύτταρα του αύριο .Της Λαικης Εξουσίας! Ας τα χτίσουμε με αγάπη και προσοχή λοιπόν σαν να μεγαλωνουμε «παιδιά» μας .

ΟΛΟ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΣΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ … ΕΚΕΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ "ΓΚΑΣΤΡΩΜΑ"

Γκεόργκυ Ζούκωφ

thumbnail

Υπογράφουμε, προωθούμε, διαδίδουμε, υψώνουμε και επεκτείνουμε τον τοίχο στο φασισμό



Γράφει ο Ηρακλής Κακαβάνης //
Η δίκη του δημάρχου Πατραίων Κώστα Πλετίδη μας αφορά όλους, όσους εμφορούνται από το πνεύμα της Δημοκρατίας και του ανθρωπισμού.
Η συμβολή με την υπογραφή μας στο κύμα συμπαράστασης και καταδίκης της δικαστικής δίωξης του δημάρχου συμβάλει στην ακύρωση της δίωξης απαιτώντας να σταματήσει τώρα.
Είναι μια απάντηση σε όλους εκείνους που αγνοώντας την ιστορική εμπειρία και ερμηνεύοντας την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής  ως μεμονωμένα περιστατικά τα οποία θα αντιμετωπίσει η Δικαιοσύνη, συμπεριφέρονται στη Χρυσή Αυγή θεσμικά, ως ένα κόμμα της Βουλής.
Ουσιαστικά έτσι διασφαλίζεται η ελευθερία του φασισμού να σκοτώνει. Δεν πρόκειται για απρόσκοπτη δράση ενός κόμματος αλλά για διακίνηση ιδεών που σκοτώνουν, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Είναι μια υπενθύμιση της εγκληματικής δράσης της Χρυσής Αυγής και του φρικιαστικού παρελθόντος του φασισμού.
Δεν δίνουμε καμιά δυνατότητα – διευκόλυνση στους φασίστες να χύσουν το δηλητήριό τους, να διευρύνουν την επιρροή τους.
Είναι ένα μήνυμα προς κάθε θεσμό και πολιτικό πρόσωπο για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζει τη Χρυσή Αυγή.
Η στήριξη του Κ. Πελετίδη είναι η μόνη στάση υπεράσπισης των αρχών του ανθρωπισμού και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Δεν  παραχωρούμε  σπιθαμή ανθρωπιάς, πνεύματος, δημοκρατίας, γης, σε υπερασπιστές του φασισμού. Οι φασίστες «Δικοί σου εχθροί, δικοί μου εχθροί του σκεφτόμενου ανθρώπου είναι εχθροί» (Ν. Χικμέτ).
Η υπογραφή είναι η αφορμή να συνειδητοποιήσουμε ότι «οι καιροί ου μενετοί», πως είναι και δική μας ευθύνη η αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής, στη συνοικία, στο σωματείο στη δουλειά, στο σχολείο. Εκεί δίνονται οι πραγματικές μάχες, εκεί θα κριθεί ο πόλεμος.
Υψώνουμε και επεκτείνουμε το τοίχος απέναντι στο φασισμό. Γι΄ αυτό υπογράφουμε, προωθούμε, διαδίδουμε, στηρίζουμε τον Κ Πελετίδη.

thumbnail

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Ηταν και παραμένει δύναμη στην υπηρεσία του κεφαλαίου



Από την καλλιέργεια αυταπατών, τη χειραγώγηση με «αριστερά» συνθήματα λαϊκών μαζών έως το πέρασμα των μνημονίων και των υπόλοιπων αντιλαϊκών μέτρων που είναι απαραίτητα για την καπιταλιστική ανάκαμψη και την ενεργότερη συμμετοχή της αστικής τάξης της Ελλάδας στα επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην περιοχή, ο ΣΥΡΙΖΑ ως σοσιαλδημοκρατική δύναμη «νέας» κοπής έχει αναλάβει τα τελευταία χρόνια κάθε είδους «βρώμικη δουλειά» για το κεφάλαιο, στην Ελλάδα αλλά και ευρύτερα.
Μια από τις «δυσκολότερες» τέτοιες αποστολές είναι η προσπάθεια που εσχάτως κάνει με εντεινόμενους ρυθμούς, να αποτελέσει τον «καταλύτη» στις διεργασίες «αναγέννησης» της σοσιαλδημοκρατίας και μάλιστα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η συμμετοχή του στις μαζώξεις της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, οι πρωτοβουλίες όπως αυτή για τη «συμμαχία του Νότου», οι όλοι και πιο συχνές αναφορές το επιβεβαιώνουν.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ως "καταλύτης"
Οι στόχοι αυτής της προσπάθειας είναι προφανείς: Σε μια περίοδο που οι ενδοαστικοί και οι διεθνείς ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί - στο έδαφος και της δυσκολίας για πέρασμα σε ορμητικούς ρυθμούς καπιταλιστικής ανάκαμψης - δοκιμάζουν τη συνοχή της ΕΕ, «ανακατεύοντας και τη σούπα» του αστικού πολιτικού συστήματος, οι «εναλλακτικές» της αστικής διαχείρισης για το κεφάλαιο και τα διάφορα τμήματά του είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητες. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τη «δοκιμασμένη» στη λαϊκή χειραγώγηση και με ακατάλυτους με το κεφάλαιο δεσμούς, σοσιαλδημοκρατία.
Η φθορά της σοσιαλδημοκρατίας σε όλη την ΕΕ δημιουργεί δυσκολίες. Και κάπου εδώ έρχεται ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ, που μοιάζει η «κατάλληλη» σοσιαλδημοκρατική δύναμη την κατάλληλη στιγμή, για να παίξει τον προαναφερόμενο ρόλο του «καταλύτη» για την «αναγέννηση» της σοσιαλδημοκρατίας, δεδομένης της - σχετικά με τους υπόλοιπους - μικρότερης φθοράς του, αλλά και του σχετικά πρόσφατου οπορτουνιστικού του παρελθόν. Και κάπου εδώ, βέβαια, έρχονται και τα διάφορα παραμύθια και «σχήματα» που διακινεί ο ΣΥΡΙΖΑ, σαν αυτά που φιλοξενούσε την περασμένη Κυριακή η «Αυγή» στο 6σέλιδο αφιέρωμά της, όπου μας μίλησε για τις «ωδίνες μιας απεξάρτησης», της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που «επιχειρεί την υπέρβαση της υπαρξιακής της κρίσης έπειτα από χρόνια συνειδητού εγκλωβισμού στον μεγάλο συνασπισμό με τη συντηρητική παράταξη».
Υποτίθεται ότι αυτή η «συνειδητοποίηση» της φθαρμένης σοσιαλδημοκρατίας, για το ξεστράτισμά της από τον «ίσιο δρόμο» του κεφαλαίου, θα γίνει στη θέα των αδιεξόδων στα οποία οδήγησε ο εναγκαλισμός της με άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις. Βέβαια, αν κανείς καλοεξετάσει τα κατορθώματα της σοσιαλδημοκρατίας που προσπαθεί τώρα να ξεπλύνει ο ΣΥΡΙΖΑ, εύκολα καταλαβαίνει ότι αυτά κάθε άλλο παρά από κάποια «παραζάλη» έγιναν. Αντίθετα, ήταν οι στρατηγικές επιλογές και στόχοι της αστικής τάξης που υλοποίησαν μία προς μία οι σοσιαλδημοκράτες σε όλη την ΕΕ και που τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, στις νέες συνθήκες και ζόρια της αστικής τάξης, τους καλεί ξανά να συσπειρωθούν. Μια «σταχυολόγηση» των κατορθωμάτων της μπορεί να επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές.
"Πρωτοπόρα" κατά την καπιταλιστική ανάπτυξη...
Οι «ένδοξες» στιγμές της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας την τελευταία 30ετία πάνε χέρι - χέρι με την περίοδο που η καπιταλιστική ανάπτυξη κάλπαζε. Η «απογείωση» της καπιταλιστικής οικονομίας και η διατήρηση των υψηλών ρυθμών καπιταλιστικής ανάπτυξης βασίζονταν στην ένταση της εκμετάλλευσης, τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης και τα μέτρα γι' αυτό, έτσι όπως αποτυπώθηκαν και σε μια σειρά από ντοκουμέντα της ΕΕ, απ' τη Συνθήκη του Μάαστριχτ κι έπειτα, με τη Συνθήκη της Λισαβόνας το 2000, την «Πράσινη Βίβλο» το 2006 και σήμερα τη «Στρατηγική Ευρώπη - 2020».
"Ατζέντα 2010" στη Γερμανία
«Πρωτοπόρα» στην κατεύθυνση αυτή ήταν η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της Γερμανίας που το 2003, με καγκελάριο τον Γκ. Σρέντερ, περνάει την περιβόητη «Ατζέντα 2010». Ενα πρόγραμμα σαρωτικών αντεργατικών μεταρρυθμίσεων, με περικοπές κοινωνικών δαπανών ύψους 21 δισ. ευρώ που έπληξαν Υγεία, Παιδεία κ.ά., μηδενική αύξηση των συντάξεων για 2 χρόνια, «ατομική» ευθύνη στην Ασφάλιση, δραστική μείωση του βοηθήματος ανεργίας στο επίπεδο του βοηθήματος απορίας, μείωση του χρονικού διαστήματος παροχής του επιδόματος ανεργίας σε 12 μήνες - από 32 που ήταν τότε -, σταδιακή «ελαστικοποίηση» της προστασίας των εργαζομένων από απολύσεις, αύξηση της οικονομικής συμμετοχής των ασφαλισμένων στην τιμή των χορηγούμενων φαρμάκων και περιορισμός των δυνατοτήτων πρόωρης συνταξιοδότησης. Τον επόμενο χρόνο, το 2004, η κυβέρνηση Σοσιαλδημοκρατών - Πρασίνων του Σρέντερ ανακοινώνει ότι προσανατολίζεται σε «χαλάρωση του ωραρίου λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων», εννοώντας στην πραγματικότητα την πλήρη απελευθέρωση, αφού έδωσε στις επιχειρήσεις το δικαίωμα να λειτουργούν επτά μέρες τη βδομάδα και επί 24 ώρες τη μέρα!
Τα μέτρα - «κόλαση» για τους εργαζόμενους, που τσάκισαν την τιμή της εργατικής δύναμης και απογείωσαν την εκμετάλλευση, αποτέλεσαν το «διαβατήριο» της γερμανικής αστικής τάξης για τη θωράκιση της κερδοφορίας της τα επόμενα χρόνια.
Φτώχεια στην Αγγλία
Η κυβέρνηση του «κεντροαριστερού» Μπλερ δεν ταυτίστηκε μόνο με την ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράκ, αλλά και με την επιδείνωση των όρων ζωής του λαού της Αγγλίας. Το 2003, στην 3η πλουσιότερη χώρα της ΕΕ, ένα στα τρία παιδιά ζούσε σε συνθήκες φτώχειας, με το συνολικό αριθμό τους να ανέρχεται στα 3,8 εκατομμύρια.
Οι ιδιωτικοποιήσεις, οι ανατροπές εργατικών δικαιωμάτων φέρουν τη σφραγίδα της σοσιαλδημοκρατίας και στην Αγγλία. Το 2005, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της ίδιας της κυβέρνησης, τα ιδιωτικά χρέη των νοικοκυριών στη Βρετανία ξεπέρασαν για πρώτη φορά το ΑΕΠ της χώρας, φτάνοντας στις 1,158 τρισ. λίρες (1,7 τρισ. ευρώ), ήτοι 30 δισ. λίρες (43 δισ. ευρώ) περισσότερο από το ΑΕΠ της χώρας. Τον ίδιο χρόνο, η κυβέρνηση Μπλερ παρουσιάζει πρόγραμμα επέκτασης του εργάσιμου βίου μέχρι τα 68.
Επί των κυβερνήσεων του Μπλερ και του Γκόρντον Μπράουν, βάθυνε η εμπορευματοποίηση της Υγείας με κύριο μοχλό τις λεγόμενες Συμπράξεις Δημόσιου - Ιδιωτικού Τομέα. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Νοσοκομείου Στάφορντ, όπου σε έρευνα που έγινε για τα χρόνια 2005-2008 αποδείχτηκε αυξημένος αριθμός θανάτων, τουλάχιστον 1.200 ανθρώπων, που συνδέθηκε με τις τεράστιες περικοπές στις δαπάνες του νοσοκομείου και τη συμπίεση του κόστους, ενώ η υπόθεση έφερε στην επιφάνεια και άλλα τουλάχιστον 5 δημόσια νοσοκομεία με ανάλογα στοιχεία.
... και κατά την καπιταλιστική κρίση
Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία από το τιμόνι της αστικής διαχείρισης «έδειξε χαρακτήρα» και κατά την περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης, όπως και κατά τη σημερινή περίοδο της επίφοβης και με αστερίσκους καπιταλιστικής ανάκαμψης. Δεν διεκδίκησε μόνο περισσότερη «δημοσιονομική χαλάρωση» και ζεστό χρήμα για το κεφάλαιο, αλλά και σταθερά πήρε μέτρα μείωσης της τιμής της εργατικής δύναμης.
Ο "αέρας αλλαγής" του Ολάντ
Η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, σύμμαχος της συγκυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, κλιμάκωσε την αντεργατική επίθεση. Προχώρησε στην περικοπή των δημόσιων δαπανών κατά 50 δισ. ευρώ (10 δισ. από τις παροχές ασθενείας του συστήματος Κοινωνικής Ασφάλισης, 10 δισ. από τις τοπικές κοινότητες και τα υπόλοιπα από το κράτος και τις υπηρεσίες του). Διεύρυνε τη μερική απασχόληση, θεσμοθέτησε νέες μορφές ενοικίασης εργαζομένων σε όλους τους τομείς, πέρασε μέτρα για τη διευκόλυνση των απολύσεων και το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές.
Με πρόσχημα την αντιμετώπιση της ανεργίας, εφάρμοσε μέτρα που επιτρέπουν στους εργοδότες να απασχολούν μέχρι τρία χρόνια, με συμβάσεις μαθητείας, νέους 16 έως 25 ετών, οι οποίοι αμείβονται με μόλις το 25% έως και το 78% του κατώτατου μισθού! Ακόμα, επιτρέπεται να απασχολούν μέσω συμβολαίων επαγγελματικής κατάρτισης νέους 16 έως 25 ετών ή και άνω των 25, για 6 έως 21 μήνες, δίνοντάς τους το 55% έως 85% του κατώτατου μισθού.
Προώθησε τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, ώστε ο εργοδότης να μπορεί να απασχολεί τον εργαζόμενο μέχρι 10 ώρες τη μέρα και κατόπιν συμφωνίας με την επιχείρηση μέχρι και 12 ώρες, και 48 ώρες τη βδομάδα, που μπορούν να γίνουν 60 μετά από έγκριση της διοίκησης. Η προσαύξηση δε του μισθού για τις υπερωρίες μειώνεται.
Με τον λεγόμενο νόμο «Ελ Κομρί», που έβγαλε στο δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, στο εξής, με μια επιχειρησιακή συμφωνία, οι κανόνες της κλαδικής σύμβασης θα μπορούν να αλλάξουν και να προσαρμοστούν στις ανάγκες της επιχείρησης, ενώ εισάγονται νέοι, ελαστικότεροι όροι για τις απολύσεις. Η εταιρεία θα μπορεί να επικαλεστεί «σημαντική έλλειψη ρευστότητας» ή «εταιρική αναδιοργάνωση, αναγκαία για τη διατήρηση της ανταγωνιστικότητας», ενώ για εργαζόμενους πάνω από 20 χρόνια, οι αποζημιώσεις δεν θα ξεπερνούν τους 15 μισθούς.
Για τον συγκεκριμένο νόμο, η κυβέρνηση Ολάντ έκανε χρήση του άρθρου 49, παρ. 3 του Συντάγματος, με το οποίο παρέκαμψε τη Βουλή και αξιοποίησε τη μέθοδο των προεδρικών διαταγμάτων.
Αντιλαϊκή "ούνα ράτσα" και στην Ιταλία
Στην Ιταλία τού μέχρι πρότινος επίσης συμμάχου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, Μ. Ρέντσι, προωθείται η αντεργατική μεταρρύθμιση με τον τίτλο «Job's Act» («Δράση για την Απασχόληση»), η οποία έχει ήδη εξασφαλίσει για τους μεγαλοεπιχειρηματίες ευκολότερες απολύσεις, διεύρυνση της δυνατότητας χρήσης συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου και άλλες ευέλικτες μορφές απασχόλησης.
Χαρακτηριστική του περιεχομένου του νόμου αυτού αλλά και των υπόλοιπων αναδιαρθρώσεων που προώθησε η κυβέρνησή του, είναι η δήλωση του Ρέντσι«Αν σήμερα υπάρχει μια εταιρεία που θεωρεί ότι είναι αδύνατο να επενδύσει στην Ιταλία εξαιτίας των συνθηκών στην αγορά εργασίας της, αυτές οι αμφιβολίες τώρα έχουν τελειώσει. Οι επιχειρήσεις μπορούν να επενδύσουν στην Ιταλία έχοντας διασφαλίσει μια πολύ ευέλικτη αγορά εργασίας»!

προλετάριος






thumbnail

Απελαύνουν θύμα βίαιης επίθεσης στον Ασπρόπυργο



Από το κρεββάτι του νοσοκομείου, όπου βρισκόταν μετά την άγρια επίθεση που δέχτηκε πριν δυόμισι εβδομάδες στον Ασπρόπυργο, ο Ζισάν Ελάχι βρέθηκε στα χέρια της αστυνομίας, που τον πήρε μαζί της με τη βελόνα του ορού ακόμα στο χέρι, σύμφωνα με καταγγελία που έγινε στην «Εφ.Συν.».
Μολονότι ήταν θύμα επίθεσης, ένας από τα πολλούς μετανάστες-εργάτες γης που έχουν χτυπηθεί στον Ασπρόπυργο από το καλοκαίρι, η αστυνομία δεν τον ήθελε για να αναγνωρίσει τους δράστες, που παραμένουν ασύλληπτοι.
Αντιθέτως, σύμφωνα πάντα με την ίδια καταγγελία, τον συνέλαβε επειδή δεν είχε χαρτιά σε ισχύ και τον κράτησε με σκοπό την απέλαση, αν και απαγορεύεται η απέλαση αλλοδαπού που είναι θύμα ή βασικός μάρτυρας περιστατικού βίας.
Άλλωστε, κατά πάγια πρακτική, η αστυνομία δεν φαίνεται να εξέτασε αν μπορούν να εφαρμοστούν περιοριστικά μέτρα, παρόλο που το προβλέπει ρητά ο νόμος.
«Με τέτοιου τύπου μεθοδεύσεις, η ΕΛ.ΑΣ. δίνει το πράσινο φως για τη συνέχιση του μπαράζ των επιθέσεων κατά των μεταναστών στον Ασπρόπυργο, που ξεπέρασαν τις τριάντα από το περασμένο Αύγουστο. Στρώνει τον δρόμο για να δράσουν ξανά ανοικτά τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής.
»Παρά τις καταγγελίες και τις περιγραφές των μεταναστών για την φασιστική συμμορία που δρα συστηματικά στην περιοχή, η Αστυνομία δεν έχει συλλάβει κανένα.
»Είναι όμως έτοιμη να συλλάβει τους μετανάστες χωρίς χαρτιά και όταν ακόμη είναι θύματα ρατσιστικής βίας» σημειώνει η ΚΕΕΡΦΑ, που ζητά να ελευθερωθεί άμεσα ο κρατούμενος και να του δοθούν χαρτιά για να μπορέσει να καταγγείλει τους δράστες.

thumbnail

Η Χρυσή Αυγή; Όχι, καλέ, η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»!






Κείμενο πρώτο: «Η λογική λέει ότι το να τιμάται από το Κοινοβούλιο μας Χώρας ένας καταδικασμένος για κατασκοπεία εναντίον της Πατρίδος του αποτελεί όχι απλώς μη υπαρκτό φαινόμενο αλλά μακάβρια φαντασίωση προσβολής της Ιστορικής Μνήμης». Κείμενο δεύτερο: «Η Βουλή, πληροφορούμαι, ετοιμάζεται να τιμήσει τη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη (…).Ωστόσο, ο Μπελογιάννης καταδικάστηκε για κατασκοπεία εις βάρος της πατρίδας του (…) η καταδίκη του ήταν δίκαια και εξακολουθεί να ισχύει. Δεν είναι παράλογο η Βουλή να τιμά έναν καταδικασθέντα για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας του;». Βρείτε τις διαφορές…
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:
Η Βουλή με απόφαση του πρόεδρου της θα τιμήσει, όπως γράφεται, τη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη με αφορμή την συμπλήρωση 65 χρόνων από την εκτέλεσή του, στις 30 Μάρτη 1952
Σημείωση: τώρα το πώς «κολλάει» να τιμάει τον Μπελογιάννη μια κυβέρνηση που επιδίδεται σε ταξίδια νομιμοποίησης των ναζί στην Ουκρανία και κάνει στους Αμερικάνους – που εκτέλεσαν τον Μπελογιάννη – κωλοτούμπες, όπως εκείνες του Τσίπρα κατά την επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα, είναι κάτι που έχει πολλές εξηγήσεις. Η πιο αθώα εκ των οποίων είναι πως «ό,τι δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια»…
Ας δούμε τη συνέχεια:
Με αφορμή την είδηση, τα χιτλεροειδή της Χρυσής Αυγής αφήνιασαν:
«Η λογική λέει ότι το να τιμάται από το Κοινοβούλιο μας Χώρας ένας καταδικασμένος για κατασκοπεία εναντίον της Πατρίδος του αποτελεί όχι απλώς μη υπαρκτό φαινόμενο αλλά μακάβρια φαντασίωση προσβολής της Ιστορικής Μνήμης».
Αυτά γράφουν – με τα μακάβρια «ελληνικά» τους – για τον «σοβιετικό κατάσκοπο» Μπελογιάννη τα ουγκανόφωνα ναζιστόμουτρα (Πέμπτη 9/2/2017, ). Λογικό. Τι ναζιστόμουτρα θα ήταν, άλλωστε.
Και τότε ποιος έρχεται προς συνδρομή των «πατριωτών» (Μιχαλολιάκος, Κασιδιάρης, Καιάδας, Παναγιώταρος και όλα τα ναζιστάκια που τα είδαμε να διασκεδάζουν στα ναζιστικά πάρτι τους στο βίντεο που δημοσιοποίησε η Εφημερίδα των Συντακτών); Μα το… «συνταγματικό τόξο». Αυτό που έχει εισηγηθεί και τη θεωρία της «σοβαρής Χρυσής Αυγής».
Θαυμάστε, λοιπόν, τι έγραψε στην «Καθημερινή» ο συντάκτης της Στέφανος Κασιμάτης, ακολουθώντας τρεις μέρες αργότερα τους χρυσαυγίτες (Κυριακή 12/2/2017):
«Αξίζει την τιμή;
Η Βουλή, πληροφορούμαι, ετοιμάζεται να τιμήσει τη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη. Μάλλον από λεπτότητα στη μνήμη του νεκρού (διότι ο Μπελογιάννης αγωνιζόταν για να καταργήσει τη Βουλή…), η εκδήλωση δεν θα γίνει στο γνωστό κτίριο που δεσπόζει της πλατείας Συντάγματος, αλλά στην Αμαλιάδα, τόπο καταγωγής του Μπελογιάννη. Ωστόσο, ο Μπελογιάννης καταδικάστηκε για κατασκοπεία εις βάρος της πατρίδας του και εξ όσων γνωρίζω δεν έχει υπάρξει ποτέ αναθεώρηση της δίκης. Μπορεί, λοιπόν, η θανατική ποινή που του επιβλήθηκε τότε να ήταν σκληρή και, ενδεχομένως, άδικη· όμως η καταδίκη του ήταν δίκαια και εξακολουθεί να ισχύει. Δεν είναι παράλογο η Βουλή να τιμά έναν καταδικασθέντα για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας του;»
                                                   
Περιττό φυσικά να πούμε ότι μετά από αυτό το κείμενο του Κασιμάτη και της «Καθημερινής» οι Χρυσαυγίτες επανήλθαν επιδαψιλεύοντας δάφνες στον Κασιμάτη, τον οποίο και επαινούν αποδίδοντάς του ναζιστικές τιμές καθώς – όπως γράφουν – λέει τα «αυτονόητα» για τον «κατάσκοπο» Μπελογιάννη
Ας πάμε λίγο πιο πίσω τώρα. Έτσι για να δούμε πως στρώθηκε το έδαφος του χρυσαυγιτισμού:
  • Ήταν η «Καθημερινή» που στο αφιέρωμά της για τον φασίστα Μεταξά έγραφε ήδη από τις 4/8/2007 (ανήμερα, δηλαδή, της κήρυξης της δικτατορίας της «4ης Αυγούστου») ότι η διακυβέρνηση Μεταξά πορεύτηκε με «χαρακτηριστικά φιλολαϊκού» καθεστώτος…
  • Ήταν, επίσης, η «Καθημερινή» που στις 16/09/12 (σσ: τώρα πρόσφατα, δηλαδή…) που φιλοξενούσε άρθρο με τίτλο «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία», όπου ο συντάκτης (ποιος άλλος; Ο Κασιμάτης) τόνιζε με πάθος:
«Όσοι πιστεύουμε στην δημοκρατία οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην Χρυσή Αυγή – και σοβαρολογώ απολύτως. Της το οφείλουμε για την ευκαιρία που μας προσφέρει -και μάλιστα την ώρα που την έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη- ώστε να διορθώσουμε λάθη δεκαετιών και να κάνουμε μια νέα αρχή στην πολιτική ζωή. Είναι η ευκαιρία που δίνεται στη νομιμότητα να αναμετρηθεί, επιτέλους, με την οιονεί νομιμοποιημένη βία της Αριστεράς: αυτό το καρκίνωμα της Μεταπολίτευσης (…).
Ανεχόμαστε στελέχη ή ακόμη και βουλευτές του ΚΚΕ ή του ΣΥΡΙΖΑ να υπερασπίζονται καταλήψεις πανεπιστημιακών κτιρίων από λαθρομετανάστες, να εμποδίζουν τη λειτουργία επιχειρήσεων που υφίστανται νομίμως (π.χ., το χρυσωρυχείο στην Χαλκιδική), να επιβάλουν με το ξύλο την υποχρέωση της απεργίας σε ανθρώπους που θέλουν να δουλέψουν (…). Και αν ως τώρα ήταν ο φόβος που συγκρατούσε τους πολιτικούς, ας είναι καλά τα «λεβεντόπαιδα με τις μαύρες μπλούζες» και τα καμώματά τους, που δίνουν την ευκαιρία στον αστικό πολιτικό κόσμο να υπερβεί το δέος της εξ αριστερών «ιεράς αγανακτήσεως» και να αποδείξει ότι η δημοκρατία μπορεί να υπερισχύσει εκείνων που επιβάλλουν τη βία, είτε μαύρη είτε κόκκινη (…).
Αν ο Σαμαράς εννοεί αυτά που έλεγε προεκλογικά, αν ο Βενιζέλος καταλαβαίνει ότι μόνον ως αστική σοσιαλδημοκρατία μπορεί να έχει μέλλον το ΠΑΣΟΚ και αν ο Κουβέλης πιστεύει στη διαφορά της δημοκρατικής Αριστεράς από την Αριστερά της βίας, ιδού η ευκαιρία κύριοι! Η Χρυσή Αυγή, χωρίς να το καταλαβαίνει, ανοίγει τον δρόμο για την επιβολή της νομιμότητας προς κάθε πλευρά: κουκουέδες, συριζαίους, χρυσαυγίτες – όλοι τους βλάπτουν τη δημοκρατία εξίσου. Πρόκειται για ευκαιρία, την οποία η κυβέρνηση πρέπει να αξιοποιήσει (…)».
«Όσοι πιστεύουν στη δημοκρατία», λοιπόν, όπως ο Κασιμάτης, μας το είχαν πει εδώ και 5 χρόνια: «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία»…
«Όσοι πιστεύουν στη δημοκρατία», όπως ο Κασιμάτης και η «Καθημερινή», μας τα είχαν πει εδώ και 10 χρόνια. Τι δημοκρατία; Ε, να, σαν εκείνη του «φιλολαϊκού» καθεστώτος Μεταξά…
«Οσοι πιστεύουν στη δημοκρατία», όπως ο Κασιμάτης και η «Καθημερινή», πως είναι δυνατόν να διαφωνήσουν με τη Χρυσή Αυγή για τον «κατάσκοπο» Μπελογιάννη. «Δίκαια» η καταδίκη του, μας λέει ο Κασιμάτης…
Ορισμένες σκέψεις:
Πρώτο: Όταν η αντιδραστική θεωρία περί «άκρων», περί «μαύρης και κόκκινης βίας», η επιστροφή της ασφαλίτικης (ή ασφΑΛΗΤΙΚΗΣ;) αναγόρευσης της κομμουνιστικής δράσης σε «κατασκοπία» αποκτά τόσο αναβαθμισμένη θέση στις σελίδες ενός παραδοσιακού οργάνου του αστικού κόσμου, όπως η «Καθημερινή», σημαίνει ότι η «μαυρίλα» κατέχει κεντρική θέση – με ό,τι αυτό συνεπάγεται και κυοφορεί – στο προπαγανδιστικό οπλοστάσιο του κράτους των κεφαλαιοκρατών, της λιτότητας, της καταστολής και των Μνημονίων.
Δεύτερο: Στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της δεν έχουμε να κάνουμε με μια λαθεμένη εκδοχή κάποιας αφηρημένης και γενικής καταδίκης της βίας, που σε άλλες περιπτώσεις θα μπορούσε να εκληφθεί και ως μια ευγενική αλλά ουτοπική ουμανιστική στάση. Στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της, το θέμα δεν είναι να επαναλάβεις ότι, για παράδειγμα, η βία της Επανάστασης του '21, η βία της Αντίστασης εναντίον των ναζί στην Κατοχή, η βίαιη κατάληψη των Βερσαλιών, η μάχη του Στάλινγκραντ από την πλευρά των αμυνόμενων, η αιματοβαμμένη πάλη για το 8ωρο, ήταν ιστορικά αναγκαίες και δικαιωμένες μορφές πάλης.
Στην περίπτωση της «Καθημερινής» και του συντάκτη της έχουμε μια «μαύρη», διεστραμμένη και χυδαία επιχείρηση διαστρέβλωσης, παραχάραξης και παραποίησης. Εχουμε, στην πιο «κίτρινη» εκδοχή της, την επιδίωξη οι λαϊκοί, μαζικοί, κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες που αντιτίθενται στην πολιτική της πλουτοκρατίας (και επειδή ακριβώς αντιτίθενται στην πλουτοκρατία), να ταυτιστούν, να συκοφαντηθούν και να εξομοιωθούν με τον ναζισμό (τον βγαλμένο από τα πολιτικά σπλάχνα της πλουτοκρατίας), ωσάν να έχουν ή να είχαν ποτέ οποιαδήποτε σχέση (!) με τις τραμπούκικες ναζιστικές συμμορίες της ρατσιστικής, της φυλετικής, της μισαλλόδοξης, της φασιστικής βίας και τρομοκρατίας.
Τρίτο: Η «πρόοδος» της «Καθημερινής» και του συντάκτη της είναι εμφανής: Προ 5ετίας ήθελαν να διαχυθεί στην κοινή συνείδηση το σχήμα πως «η ναζιστική και χρυσαυγίτικη βία οφείλεται στην αριστερή και κουκουέδικη βία»
(σσ: Αυτό δεν είναι καινούριο. Αν ξύσει κανείς τη σκουριά αυτής της πολυκαιρισμένης προστυχιάς θα θυμηθεί, για παράδειγμα, τη θεωρία της εποχής των γερμανοτσολιάδων. Τότε που οι «Τσολάκογλου» κατηγορούσαν το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ επειδή έκαναν Αντίσταση. Τότε που οι «Τσολάκογλου» ζητούσαν να σταματήσει η Αντίσταση, αφού, όπως έλεγαν, προκαλούσε – η Αντίσταση – τα αντίποινα των Γερμανών, δηλαδή τις θηριωδίες των ναζί. Θηριωδίες για τις οποίες, σύμφωνα με τους «Τσολάκογλου», υπεύθυνοι δεν ήταν οι Γερμανοί ναζί, αλλά το ΕΑΜ και το ΚΚΕ, επειδή έκαναν Αντίσταση…).
Σήμερα, 5 χρόνια μετά, δεν έχουν λόγο να κρύβονται πίσω από την Χρυσή Αυγή. Σήμερα, κάποιοι απ' αυτούς, για να πουν τις βρωμιές της τάξης τους, της αστικής τάξης, παρατάσσονται δίπλα ακριβώς στη Χρυσή Αυγή, και – ειδικά όταν μιλούν για τους κομμουνιστές – λένε ό,τι και η Χρυσή Αυγή. Άλλωστε και οι χρυσαυγίτες των ταγμάτων εφόδου και ο χρυσαυγιτισμός με… πολιτικά, την ίδια τάξη υπηρετούν.     
***
Τέτοιου είδους κείμενα σαν το τελευταίο της «Καθημερινής» που μέμφεται τη Βουλή «να τιμά έναν καταδικασθέντα για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας του» δεν αποκαλύπτουν την ποιότητα του συντάκτη της.
Βασικά, εκείνο που αναδεικνύουν είναι το είδος της κληρονομιάς που κουβαλάει η άρχουσα τάξη αυτής της χώρας, όπως και την κληρονομιά των εντύπων που απηχούν προνομιακά, όπως η «Καθημερινή», τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης.
Ειδικότερα και σε ό,τι έχει να κάνει με την κληρονομιά της «Καθημερινής»,
  • της «Καθημερινής που σήμερα ξανακαταδικάζει τον Μπελογιάννη σαν «κατάσκοπο»,
  • της «Καθημερινής» που πριν 5 χρόνια διαλαλούσε «Η ευκαιρία της Χρυσής Αυγής για τη δημοκρατία»,
  • της «Καθημερινής» που πριν 10 χρόνια στο αφιέρωμά της για τον φασίστα Μεταξά έγραφε ότι η διακυβέρνηση Μεταξά πορεύτηκε με «χαρακτηριστικά φιλολαϊκού» καθεστώτος,
θα περιοριστούμε να υπενθυμίσουμε τι υποστήριζε η «Καθημερινή» επί εποχής Βλάχου, στις 29 Απρίλη 1941.
 Δυο μέρες, λοιπόν, αφότου οι ιδεολογικοί και πολιτικοί πρόγονοι της «Χρυσής Αυγής», τα γερμανικά «Βάφεν Ες Ες», είχαν μπει στην Αθήνα,
η «Καθημερινή» έγραφε:
«Ο αθηναϊκός λαός αντιμετωπίζει τα γεγονότα με σταθεράν πεποίθησιν ότι όλα βαίνουν προς το καλύτερον, ότι λήξαντος του πολέμου, διά την Ελλάδα τουλάχιστον, ανοίγεται η περίοδος της ειρήνης και της εντός των πλαισίων της ειρήνης αυτής παραγωγικής δραστηριότητος. Η θέλησις των Ελλήνων, όπως εντός του ειρηνικού πλαισίου, το οποίο εξασφαλίζει εις αυτούς ο τερματισμός του πολέμου, αναπτύξουν όλας των τας ικανότητας και όλας των τας πρωτοβουλίας, θα δώση ασφαλώς αφορμήν διά να εκδηλωθούν όλαι εκείναι αι κεκρυμμέναι αρεταί της φυλής μας, αι οποίαι είτε εξ αδιαφορίας, είτε εξ αισθημάτων ηλαττωμένης αλληλεγγύης δεν είχον ανέλθει εις την επιφάνειαν τους τελευταίους καιρούς. Αι γερμανικαί αρχαί εμφορούμεναι από τας φιλικωτέρας των διαθέσεων απέναντι του ελληνικού πληθυσμού, τας αρετάς και τα προτερήματα του οποίου δεν ήργησαν να γνωρίσουν, θα τον συντρέξουν -περί τούτου δεν υπάρχει αμφιβολία- εις πάσαν θετικήν και οικοδομητικήν του προσπάθειαν».
Αυτά γράφονταν τότε. Από την «Καθημερινή».
Σε μια περίοδο, δηλαδή, που ο «χρυσαυγιτισμός» δεν είχε ανάγκη, όπως σήμερα, να κυκλοφορεί… με πολιτικά.
Ήταν τότε που οι «κατάσκοποι» σαν τον Μπελογιάννη πολεμούσαν τους ναζί κατακτητές. Αλλά η «Καθημερινή» (δεν έγραφε τότε ο Κασιμάτης) διακήρυτταν ότι οι Γερμανοί ναζί «είναι φίλοι μας»…  

thumbnail

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ, Η ΒΙΑ ΚΑΙ Η ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ





«Ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα».
Αυτή η πασίγνωστη διατύπωση του Κλάουζεβιτς, ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς για τα προβλήματα του πολέμου, συνιστά τον πιο ολοκληρωμένο και διαλεκτικό μάλιστα ορισμό του χαρακτήρα του πολέμου και της βίας που περιέχεται σε αυτόν.
«Ο πόλεμος είναι μια πράξη βίας προορισμένη στο να καταναγκάσει τον αντίπαλο να εκτελέσει τη θέλησή μας ... Είναι μια σύγκρουση μεγάλων συμφερόντων ρυθμισμένη με το αίμα, και είναι μόνο σ' αυτό που διαφέρει από τις άλλες συγκρούσεις» γράφει στο σύγγραμμα του «Περί του πολέμου» ο Κλάουζεβιτς, στο οποίο ρητά δηλώνει σε κάποιο άλλο σημείο πως η πολιτική είναι το αίτιο που γεννά τον πόλεμο: «Αν λοιπόν έχει κανείς στο νου του πως ο πόλεμος προκύπτει από ένα πολιτικό σχέδιο, είναι φυσικό αυτό το αρχικό αίτιο από το οποίο κατάγεται, να παραμένει η πρώτη και ανώτερη θεώρηση που θα υπαγορεύσει τη διεξαγωγή του ... η πολιτική πρόθεση είναι ο σκοπός, ενώ ο πόλεμος είναι το μέσο, και το μέσο δεν μπορεί να θεωρηθεί ανεξάρτητο από το σκοπό»[1].

Το φαινόμενο του πολέμου και της βίας πάντα απασχολούσε τους κλασσικούς του κομμουνισμού και σήμερα αποκτά μια ιδιαίτερη επικαιρότητα, αφού η ιμπεριαλιστική νέα τάξη πραγμάτων με κύρια πολιτικά της όργανα την κρατική βία και τον πόλεμο στρέφεται σε ολομέτωπη και «εφ' όλης της ύλης» επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη, τους λαούς, βαφτίζοντας σαν «τρομοκράτη», «αναρχικό» και «φανατικό» κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για τα δημοκρατικά, κοινωνικά και πολιτικά του δικαιώματα, που η δράση του έρχεται σε αντίθεση με την πολιτική κυριαρχία του ιμπεριαλισμού.

Τα λόγια του αμερικανού Προέδρου Τζωρτζ Μπους «ή είστε με εμάς ή με τους τρομοκράτες», οι πολεμικές ιαχές αστών πολιτικών και φιλοσόφων «τύπου» Χάντιγκτον πως ζούμε σε μια «σύγκρουση πολιτισμών» και ότι πρέπει να υπερασπίσουμε -εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι- όλοι από κοινού τις αξίες και την «ανωτερότητα» του δυτικού πολιτισμού, δεν είναι τίποτε άλλο παρά το προπέτασμα του καπνού για να κρύψουν την ταξική φύση του καπιταλισμού που γεννά τον πόλεμο και να εξασφαλίσουν «εθνική ενότητα», δηλαδή υποταγή στα πολεμοκάπηλα σχέδιά τους.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτικός για τα σχέδια του ιμπεριαλισμού και το ρόλο των ΗΠΑ είναι ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι: «Για την Αμερική το κύριο γεωπολιτικό λάφυρο είναι η Ευρασία… Μακροπρόθεσμα η παγκόσμια πολιτική θα ευνοεί υποχρεωτικά όλο και λιγότερο τη συγκέντρωση της ηγεμονικής δύναμης στα χέρια ενός μόνο κράτους. Επομένως η Αμερική δεν είναι μόνο η πρώτη καθώς και η μοναδική πραγματικά παγκόσμια υπερδύναμη, αλλά πιθανόν είναι και η τελευταία»[2].

Στην αστική κοινωνιολογία και φιλοσοφία είναι ιδιαίτερα διαδεδομένες αντιδραστικές και απάνθρωπες αντιλήψεις που εξηγούν και τελικά δικαιολογούν τον πόλεμο και τη βία σε βάρος των λαών, αποδίδοντάς τον στην ανθρώπινη φύση, σύμφωνα με την οποία, ισχυρίζονται, «ο άνθρωπος είναι λύκος για τον άνθρωπο».

Καλλιεργούν τον εθνικισμό και το μίσος, υποδαυλίζουν τεχνητές φυλετικές και θρησκευτικές διαφορές, και επιδιώκουν να πείσουν τους λαούς ότι ο πόλεμος είναι κάτι φυσικό και αναπόφευκτο. Σε αυτή τη γραμμή κινείται για να μας πείσει ο πολυδιαφημισμένος Σάμιουελ Χάντινγκτον: «Οι πολιτισμοί αποτελούν τις ύστατες ανθρώπινες φυλές, και η διαπάλη των πολιτισμών είναι μία φυλετική σύγκρουση σε παγκόσμια κλίμακα. Στον κόσμο που αναδύεται τα κράτη και οι ομάδες, δύο διαφορετικών πολιτισμών, είναι πιθανό να δημιουργήσουν περιορισμένες, ειδικές, τακτικές σχέσεις και συνασπισμούς, για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους έναντι των οντοτήτων ενός τρίτου πολιτισμού ή και για άλλους λόγους. Παρ' όλα αυτά οι σχέσεις μεταξύ ομάδων από διαφορετικούς πολιτισμούς, δεν θα γίνουν σχεδόν ποτέ στενές, θα είναι συνήθως ψυχρές αν όχι εχθρικές»[3].

Οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η Ευρωπαϊκή Ενωση αναγορεύουν τον εαυτό τους σε παγκόσμιους εισαγγελείς και στέλνουν βομβαρδιστικά και δυνάμεις ταχείας επέμβασης, όπως έκαναν στο Ιράκ, στη Γιουγκοσλαβία και σήμερα στο Αφγανιστάν, για να επιβάλλουν το «διεθνές δίκαιο», δηλαδή το δικό τους δίκαιο. Αυτό που δεκάδες φορές επιχείρησαν τον αιώνα που πέρασε να επιβάλουν σε λαούς και κινήματα που αγωνίζονταν για την ανεξαρτησία τους, για το σοσιαλισμό. Οπως το 1918 όταν οι δυνάμεις της Αντάντ, και με τη συμμετοχή της Ελλάδας, επεδίωξαν να «στραγγαλίσουν» στη γέννησή του το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος του κόσμου, τη Σοβιετική Ενωση. Οπως το Δεκέμβρη του '44 στη δική μας χώρα έπραξαν οι Αγγλοι ιμπεριαλιστές εισβάλλοντας στην Αθήνα για να χτυπήσουν το ΕΑΜ και το ΚΚΕ. Οπως και το 1961 στη Κούβα όταν χιλιάδες αμερικάνοι μισθοφόροι και Κουβανοί αντεπαναστάτες εισέβαλαν στον Κόλπο των Χοίρων για να ανατρέψουν τη λαϊκή εξουσία. Οπως και στην Κορέα, στην Ινδονησία, στο Βιετνάμ, στη Χιλή, στην Κύπρο και σε δεκάδες άλλες χώρες του πλανήτη, επρόκειτο για την κατάπνιξη των λαϊκών κινημάτων, για την εξασφάλιση αγορών και σφαιρών επιρροής, για την υπονόμευση του σοσιαλιστικού συστήματος και τη διαιώνιση της καπιταλιστικής κυριαρχίας.

Το ΚΚΕ με ανακοίνωσή του στις 15.9.2001 για το τρομοκρατικό πλήγμα που εκδηλώθηκε στις ΗΠΑ αποσαφηνίζοντας την επιθετικότητα του ιμπεριαλισμού τονίζει: «Το κύριο ζήτημα που πρέπει να συγκεντρώσει την προσοχή του ελληνικού λαού είναι η απόφαση των ΗΠΑ να κηρύξουν κατάσταση πολέμου, με στόχο ένα σημαντικό αριθμό χωρών και λαϊκών κινημάτων. Ο κίνδυνος είναι ακόμα μεγαλύτερος, καθώς πρέπει να παρθούν υπόψη μια σειρά παράγοντες που συνυπάρχουν, όπως: Η κρίση αγκαλιάζει συγχρονισμένα και τα τρία κέντρα του ιμπεριαλισμού, τις ΗΠΑ, την Ευρώπη, την Ιαπωνία. Οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί έχουν οξυνθεί και οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται να ενισχύσουν τη θέση τους ως παγκόσμιου χωροφύλακα, ενώ η ΕΕ διεκδικεί ένα ανάλογο ευρύτερο ρόλο σε διεθνές επίπεδο, πέρα από το ρόλο του χωροφύλακα που κατέχει στη γηραιά ήπειρο»[4].



ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ ΚΑΙ ΒΙΑ

Το κράτος και η βία του στη μακρόχρονη ιστορία των ταξικών κοινωνιών, πάντοτε ορθώνανε την απειλή της φυσικής εξόντωσης στις καταπιεζόμενες τάξεις που αγωνίζονταν για την ελευθερία τους. Ο μυθικός Προμηθέας, αλυσόδετος στα χέρια των τεράτων υπηρετών του Δία, του κράτους και της βίας, οδηγείται στο βράχο του μαρτυρίου του, γιατί τόλμησε να κλέψει από τον Ολυμπο τη φωτιά και να τη χαρίσει στους ανθρώπους. Σχετικά με τα λόγια του Προμηθέα στο Δία: «Να σου πω την αλήθεια, εγώ όλους τους θεούς τους μισώ» και την απάντηση που δίνει στον Ερμή: «... Εγώ δεν αλλάζω το μαρτύριο μου με μια ζωή σκλάβου. Κάλλιο στο βράχο αλυσόδετος, παρά δούλος πιστός του τύραννου Δία». Ο Μαρξ είπε: «Ο Προμηθέας είναι ο πιο ευγενικός και άγιος μάρτυρας του φιλοσοφικού ημερολογίου»[5].

Το κράτος δεν υπήρχε πάντα στην ιστορία του ανθρώπου, αλλά εμφανίστηκε όταν ο καταμερισμός της εργασίας και η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής διέσπασαν την πρωτόγονη κοινωνία των γενών σε τάξεις. Για το μαρξισμό η δημιουργία των τάξεων γέννησε το κράτος σαν μηχανισμό κυριαρχίας και επιβολής των εκμεταλλευτών στους εκμεταλλευόμενους, η αδικία και η εκμετάλλευση της εργασίας γέννησαν τη βία σαν μέθοδο επιβολής της θέλησης της άρχουσας τάξης.

Η βία σαν υλική δύναμη της κρατικής εξουσίας των καπιταλιστών ορθώνεται απειλητικά στον αγώνα της εργατικής τάξης για να αποτινάξει τα δεσμά της καταπίεσης. Το κράτος και η αστική δημοκρατία μαζί με τις μορφές της, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η δικτατορία της αστικής τάξης που με τη βία, πότε καλυμμένη και πότε ανοικτή επιβάλλει την κυριαρχία του συστήματος. Στην εποχή του ιμπεριαλισμού, το κεφάλαιο και το κράτος του περνάνε την αντίδραση σε όλες τις πλευρές της κοινωνίας, η αστική τάξη υπερφαλαγγίζει τις τυπικές δημοκρατικές μεθόδους και επιβάλλει συχνά βίαιες στρατιωτικές - φασιστικές δικτατορίες.
Στον τομέα της ιδεολογίας, η αστική τάξη μαζί με την κοινωνική δημαγωγία, καλλιεργεί την απροκάλυπτη εξύμνηση της βίας σαν νόμιμο δικαίωμα αποκλειστικά της κρατικής πολιτικής για να εξασφαλίσει την «ασφάλεια» των πολιτών και τα «συμφέροντα των εθνών».

Οι κομμουνιστές δεν είναι θιασώτες της βίας και του πολέμου. Ο μαρξισμός - λενινισμός απορρίπτει τις θεωρίες που αποδίδουν στη βία καθοριστικό ρόλο στην ιστορία[6]. Ταυτόχρονα, όμως, δεν αρνιέται καθόλου το ρόλο της βίας στον ένα ή στον άλλο μηχανισμό πραγματοποίησης της ιστορικής αναγκαιότητας, γιατί όπως έγραφε ο Μαρξ, αναφερόμενος στο προτσές της μετατροπής του φεουδαρχικού τρόπου παραγωγής σε κεφαλαιοκρατικό που επιταχύνθηκε με την κρατική βία: «Η βία είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας όταν αυτή εγκυμονεί τη νέα. Η ίδια η βία είναι οικονομική δύναμη»[7]. Οι κομμουνιστές είναι αντίθετοι και πολέμιοι κάθε μορφής ατομικής «τρομοκρατίας» και τυχοδιωκτισμού, υπερασπίζονται όμως το δικαίωμα της εργατικής τάξης και του λαού να χρησιμοποιήσουν κάθε μορφή πάλης για να καμφθεί η εκδήλωση κρατικής βίας που στρέφεται ενάντια στο λαϊκό κίνημα.
Ο Λένιν στην αντιπαράθεσή του με τους οπαδούς της ατομικής τρομοκρατίας
δήλωνε ότι: «Η σοσιαλδημοκρατία θα συνιστά πάντα την αποφυγή του τυχοδιωκτισμού και θα ξεσκεπάζει αλύπητα τις αυταπάτες που καταλήγουν αναπόφευκτα στην πλήρη απογοήτευση. Πρέπει να θυμούμαστε ότι το επαναστατικό κόμμα τότε μονάχα είναι άξιο του ονόματός του, όταν καθοδηγεί στην πράξη το κίνημα της επαναστατικής τάξης. Πρέπει να θυμούμαστε πως κάθε λαϊκό κίνημα παρουσιάζει ατελείωτη ποικιλία μορφών, επεξεργαζόμενο συνεχώς νέες, απορρίπτοντας τις παλιές, τροποποιώντας είτε συνδυάζοντας παλιές και νέες μορφές. Και χρέος μας είναι να παίρνουμε ενεργό μέρος σ' αυτό το προτσές της επεξεργασίας των μεθόδων και των μέσων πάλης»[8].

Η ιστορία των κοινωνιών, είναι η ιστορία της πάλης των τάξεων, που πραγματοποιείται με άλματα τη στιγμή της κορύφωσης της πάλης όταν εκδηλώνεται η κοινωνική επανάσταση. Τότε ακριβώς το κράτος των εκμεταλλευτών, σαν υλική δύναμη που ενσαρκώνει τη θέλησή τους, με τη βία στρέφει όλη τη δύναμή του για να τσακίσει τις επαναστατικές δυνάμεις. Το επαναστατικό κίνημα σ' αυτή την τεράστια δύναμη καταστολής και κατάπνιξης είναι υποχρεωμένο να απαντήσει με τη δική του δύναμη αντίστασης και απελευθέρωσης.

Η ιστορία έχει δείξει ότι καμιά κοινωνική επανάσταση δεν πραγματοποιείται δίχως μαζική πολιτική δράση, δίχως άσκηση επαναστατικής βίας, ακόμη και ένοπλης λαϊκής πάλης όταν το κράτος των εκμεταλλευτών στρέφει όλους τους μηχανισμούς του, ιδεολογικούς, πολιτικούς και στρατιωτικούς για την καταστολή της θέλησης του λαού. Ο βαθμός και οι μορφές της βίας όμως πάντα καθορίζονται κυρίως από το βαθμό και τις μορφές επίθεσης των κυρίαρχων τάξεων.

Η πάλη της εργατικής τάξης και του λαού ενάντια στην πολιτική κυριαρχία των μονοπωλίων, για να στεφθεί με επιτυχία πρέπει να θέσει το ζήτημα της εξουσίας που είναι και η καρδιά της πολιτικής πάλης. Οι καπιταλιστές γνωρίζουν πολύ καλά ότι πολιτική που δε θίγει την κρατική τους εξουσία, κινείται στα όρια του συστήματος, δεν μπορεί να τους ανατρέψει. Δεν αρκεί η αποδοχή της πάλη των τάξεων, αλλά χρειάζεται αγώνας για την τελική της κατάληξη που είναι η δικτατορία του προλεταριάτου. Η ανατροπή της πολιτικής εξουσίας των μονοπωλίων απαιτεί μια νέα εξουσία που σαν κρατική εξουσία εμπεριέχει τη βία, όμως εδώ πρόκειται για βία της πλειοψηφίας του λαού σε βάρος της μειοψηφίας των εκμεταλλευτών που δεν αποδέχονται, όπως έχει δείξει η ιστορία, την ήττα τους και επιχειρούν να παλινορθώσουν το εκμεταλλευτικό καθεστώς. Η κύρια λειτουργία της λαϊκής εξουσίας είναι η δημιουργική, η κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, η ανάπτυξη της κοινωνίας με κεντρικό σχεδιασμό, χωρίς εκμετάλλευση αλλά με γνώμονα τις ανάγκες της εργατικής τάξης, του λαού και με την ολόπλευρη συμμετοχή τους.

Χωρίς επαναστατική βία, έλεγε ο Λένιν για την Οκτωβριανή Επανάσταση, το προλεταριάτο δεν μπορούσε να νικήσει. Αποτελούσε όμως απαραίτητη και δικαιολογημένη μέθοδο σε ορισμένες μόνο στιγμές της, μόνο όταν υπήρχαν ορισμένες και ειδικές συνθήκες, «...ενώ η οργάνωση των προλεταριακών μαζών, η οργάνωση των εργαζομένων ήταν και παραμένει η πολύ πιο βαθιά, μόνιμη ιδιότητα αυτής της επανάστασης και όρος της νίκης της ... η πιο βαθιά πηγή των νικών της»[9].

Το Πρόγραμμα του ΚΚΕ αναδεικνύει σαν ένα ποιοτικό γνώρισμα για το ρόλο και την προοπτική του αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού δημοκρατικού μετώπου πάλης σε μια ανοδική πορεία ανάπτυξης - που φυσικά προϋποθέτει και ανάλογες αντικειμενικές εξελίξεις - τη συμμετοχή των μαζών: «Στην πορεία της πάλης και στο βαθμό που βαθαίνει ο αντικαπιταλιστικός χαρακτήρας, αποκτά τα χαρακτηριστικά ενός επαναστατικού λαϊκού μετώπου, οργανωμένου από τα κάτω και από τα πάνω, ικανού να συσπειρώνει στη δράση όλο και ευρύτερες λαϊκές μάζες.

Αποκτά ποιοτικά γνωρίσματα ανώτερα από τα μαζικά κινήματα και τις οργανώσεις τους. Τα όργανα αυτού του Μετώπου είναι τα επιτελεία του αγώνα σε κάθε επίπεδο, οργανωτές, καθοδηγητές σκληρών ταξικών συγκρούσεων. Δεν περιορίζονται στην άσκηση πίεσης και ελέγχου πάνω στο αστικό κράτος και στους άλλους αστικούς θεσμούς.

Κινητοποιούν το λαό, ώστε να ματαιώνει αντιλαϊκές επιλογές, να μην πειθαρχεί στους επάνω. Διαμορφώνουν μέσα στην πάλη νέους λαϊκούς θεσμούς, σε σύγκρουση με τους αστικούς θεσμούς που νομιμοποιούν τη δικτατορία των μονοπωλίων. Διαπαιδαγωγούν και προετοιμάζουν το λαό να αξιοποιεί όλες τις μορφές της πάλης και να είναι σε θέση να τις εναλλάσσει γρήγορα και ανάλογα με τις εξελίξεις. Τα καθοδηγητικά όργανα του αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού λαϊκού μετώπου, οι λαογέννητοι θεσμοί που εμφανίζονται στη διάρκεια της αναμέτρησης και των ταξικών αγώνων αποτελούν τα έμβρυα της νέας πολιτικής εξουσίας της εργατικής τάξης και των συμμάχων της»[10].



Ο ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Οι πόλεμοι είναι από τα πιο περίπλοκα και αντιφατικά φαινόμενα της κοινωνικής ζωής. Διαδραματίζονται σε όλη την ιστορία της ταξικής κοινωνίας και ασκούν τεράστια επίδραση στη ζωή των λαών και των κρατών, επιβραδύνοντας ή επιταχύνοντας την πορεία της κοινωνικής εξέλιξης. Σε αντίθεση με τις αστικές θεωρίες περί πολέμου και βίας ο Μαρξ, ο Ενγκελς και ο Λένιν έδειξαν ότι αποτελούν κοινωνικο-ιστορικό φαινόμενο που παίρνει συστηματική μορφή σε μια ορισμένη βαθμίδα ανάπτυξης της ανθρώπινης κοινωνίας, ότι η βία και ο πόλεμος είναι συνυφασμένοι με την ιστορική εξέλιξη του τρόπου παραγωγής και την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας. Ακριβώς η γέννηση της ατομικής ιδιοκτησίας, των τάξεων και του κράτους οδήγησε στην εμφάνιση και «ιδιαίτερων αποσπασμάτων από ένοπλους ανθρώπους», δηλαδή στρατού, αστυνομίας κλπ. Ο πόλεμος γίνεται πλέον τακτική λειτουργία των κρατών που αντιπροσωπεύουν τα συμφέροντα των καταπιεστών, μέσο για την πολιτική στερέωση και την επέκταση της κυριαρχίας τους, πηγή καταλήστευσης άλλων λαών.

Οι κυρίαρχες τάξεις και οι κυβερνήσεις τους πραγματοποιούν τους ταξικούς τους σκοπούς, την πολιτική τους, με τα πιο διαφορετικά μέσα - οικονομικά, ιδεολογικά, διπλωματικά κλπ. Αν αυτά τα μέσα δεν οδηγήσουν στους σκοπούς που έχουν βάλει, τότε οι κυρίαρχες τάξεις και κράτη καταφεύγουν στην ανοικτή, βίαιη ένοπλη μορφή αγώνα, στον πόλεμο μεταξύ των κρατών αλλά και στον εμφύλιο.
Σε αυτό το σημείο δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι ο πόλεμος σαν υπέρτατη μορφή βίας δεν πηγάζει από τις εξωτερικές αντιθέσεις ενός κοινωνικο-οικονομικού σχηματισμού αλλά από τις εσωτερικές του και κυρίως από την αντίθεση παραγωγικών δυνάμεων, σχέσεων παραγωγής που στο πλαίσιο κάθε ταξικής κοινωνίας εκδηλώνεται σαν πάλη των τάξεων και είναι η κινητήρια δύναμη της.

Αν δεν εξετάσει κανείς την ουσία του πολέμου και περιοριστεί στα εξωτερικά ιδεολογικά του καλύμματα, δε θα μπορέσει να αναδείξει την ουσία της πολιτικής που οδηγεί στον πόλεμο και επομένως στο χαρακτήρα του, αν είναι στην κατεύθυνση της κοινωνικής προόδου ή της αντίδρασης.

Πολύ ορθά ο Λένιν την περίοδο του Α΄ παγκοσμίου πολέμου διαχώρισε τη στάση των μπολσεβίκων από την αντίστοιχη των αστών πασιφιστών και των αναρχικών. Στη μπροσούρα «Σοσιαλισμός και πόλεμος» υπογραμμίζει ότι: «Από τους πρώτους διαφέρουμε γιατί καταλαβαίνουμε την αναπόφευκτη σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα στους πολέμους και την πάλη των τάξεων στο εσωτερικό μιας χώρας, γιατί καταλαβαίνουμε ότι είναι αδύνατο να εξαλειφθούν οι πόλεμοι χωρίς την εξάλειψη των τάξεων και τη δημιουργία του σοσιαλισμού, καθώς και γιατί αναγνωρίζουμε στο ακέραιο ότι είναι δικαιολογημένοι, προοδευτικοί και αναγκαίοι οι εμφύλιοι πόλεμοι, δηλαδή οι πόλεμοι της καταπιεζόμενης τάξης ενάντια στην καταπιέζουσα τάξη, οι πόλεμοι των δούλων ενάντια στους δουλοχτήτες, των δουλοπάροικων αγροτών ενάντια στους τσιφλικάδες, των μισθωτών εργατών ενάντια στην αστική τάξη»[11].

Οι αστοί έντεχνα αποκρύπτουν τον ταξικό χαρακτήρα των κοινωνιών και των πολεμικών αναμετρήσεων, όπως κάνει και ο καθηγητής Στρατιωτικής Ιστορίας Τζον Κήγκαν στο βιβλίο του η «Η ιστορία του Πολέμου»: «Η γραπτή ιστορία του κόσμου είναι εν πολλοίς η ιστορία του πολέμου γιατί τα κράτη στα οποία ζούμε, σε μεγάλο βαθμό είναι αποτέλεσμα κατακτήσεων πολιτικής διαμάχης ή αγώνα για την ανεξαρτησία. Οι μεγάλοι πολιτικοί άνδρες της γραπτής ιστορίας ήταν γενικώς βίαιοι άνδρες, γιατί, εάν δεν ήταν οι ίδιοι πολεμιστές -αν κι οι περισσότεροι ήταν- κατανοούσαν τη χρήση της βίας και δεν απέφευγαν να τη χρησιμοποιήσουν για να επιτύχουν τους στόχους τους»[12].

Παρουσιάζουν την ιστορία της ανθρωπότητας και των πολέμων της σαν δημιούργημα των «μεγάλων ανδρών», που συνέλαβαν και εφάρμοσαν «μεγαλόπνοα σχέδια», διοργάνωσαν «πολιτιστικές και θρησκευτικές εκστρατείες». Σαν αυτές των σταυροφοριών για να «απελευθερώσουν» τους Αγιους Τόπους από τους άπιστους, στο αίμα των οποίων κολύμπαγαν οι πανοπλίες και τα άλογα των ιπποτών, όπως καυχιόταν σε γράμμα του προς τον Πάπα ο απεσταλμένος του. Οπως με την ανακάλυψη της Αμερικής, όταν οι Ισπανοί κονκισταδόρες (κατακτητές) εξόντωσαν με τα όπλα και τις αρρώστιες δεκάδες εκατομμύρια ιθαγενών, γιατί οι «απολίτιστοι ειδωλολάτρες» ιθαγενείς του βασιλιά Μοντεζούμα, μη γνωρίζοντας τι είναι ατομική ιδιοκτησία της γης, αδυνατούσαν να πουλήσουν τις εύφορες και χρυσοφόρες περιοχές τους στους «πολιτισμένους» ιππότες της φεουδαρχικής Ευρώπης. Για τους αστούς ιστορικούς ο Σπάρτακος είναι ένας ακόμη «μέγας» ηγέτης δίπλα στον «Μέγα Αλέξανδρο», τον «Μέγα Ναπολέοντα». Μόνο που ο δικός του πόλεμος ήταν ο «δίκαιος» πόλεμος των δούλων της Αρχαίας Ρώμης ενάντια στην ηγετική δύναμη της εποχής, για να κερδίσουν την ελευθερία τους ενάντια στην τάξη των δουλοκτητών. Η Ιωάννα της Λωραίνης εκτός από «αγία» που την ανακήρυξε ο Πάπας τον 20ό αιώνα, ήταν μια χωριατοπούλα που στη διάρκεια του εκατονταετή πολέμου (1337-1453) μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας για την κυριαρχία στη Φλάνδρα και την Γουνιέννη, ηγήθηκε των αγροτών και του στρατού ενάντια στους Αγγλους κατακτητές αλλά και στους Γάλλους συνεργάτες τους, τους φεουδάρχες της Βουργουνδίας, που τελικά τη συνέλαβαν, τη δίκασαν και την παρέδωσαν στους άγγλους. Είναι η εποχή του ξεσηκωμού των αγροτών στην Ευρώπη, που στην ιστορία έμεινε γνωστός με την ονομασία «πόλεμος των χωρικών» και στη Γαλλία σαν «ζακερί» από το παρατσούκλι «Ζακ ο αφελής» που έδωσαν οι Γάλλοι αριστοκράτες στους αγρότες που ξεσηκώθηκαν ενάντια στους φεουδάρχες δυνάστες και στους Αγγλους κατακτητές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα στη σύγχρονη εποχή «δίκαιου» πολέμου είναι ο Μεγάλος Πατριωτικός αντιφασιστικός αγώνας της Σοβιετικής Ενωσης στη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, ενάντια στην ιμπεριαλιστική-φασιστική Γερμανία. Ο δεκαετής αντιφασιστικός εθνικο-απελευθερωτικός και αντιιμπεριαλιστικός πόλεμος του ελληνικού λαού κατά τη δεκαετία 1940-1950.

Στην εποχή του ιμπεριαλισμού και ειδικά σήμερα βλέπουμε τα μονοπώλια και τις κυβερνήσεις τους να μη διστάζουν μπροστά σε κανένα έγκλημα για να επιβάλλουν την κυριαρχία τους. Το ζήτημα όμως που πρέπει να απασχολήσει τους λαούς είναι ότι το κεφάλαιο ψάχνει για συνεργούς, συνενόχους στα εγκλήματά του. Με χιλιάδες τρόπους προσπαθεί να τους εξαπατήσει και σε αυτή την προσπάθεια τα επιτελεία του «σκαρφίζονται» ακόμη και τις πιο απίθανες θεωρίες.

Τον «κοινωνικό δαρβινισμό» και τις θεωρίες του Μάλθους για την αναγκαιότητα του πολέμου σαν μέσο μείωσης του πληθυσμού, τον αντικομμουνισμό, την ταύτιση «κομμουνισμού» με την «αναρχία» και την «τρομοκρατία», την προβολή του κινδύνου από τον «ισλαμικό φονταμενταλισμό», τις επιστημονικοφανείς αλλά βαθιά μυστικιστικές και αντιδραστικές θεωρίες για το ρόλο των γονιδίων στη βίαιη και εγκληματική συμπεριφορά του ανθρώπου, το διαχωρισμό των ανθρώπων σε «ράτσες», σε «ανώτερους» και «κατώτερους πολιτισμούς».

Αντιπροσωπευτικό σύγχρονο δείγμα αυτών των αντιλήψεων είναι οι θέσεις του Σάμιουελ Χάντινγκτον: «Η υπόθεσή μου είναι ότι η θεμελιώδης πηγή αντιπαραθέσεων σε αυτό τον καινούργιο κόσμο δε θα είναι πρωταρχικά ούτε ιδεολογική, ούτε οικονομική. Οι μεγάλες διαιρέσεις ανάμεσα στην ανθρωπότητα και η κυρίαρχη πηγή αντιπαραθέσεων θα είναι πολιτισμική. Τα έθνη-κράτη θα παραμείνουν οι πιο ισχυροί παράγοντες στις παγκόσμιες υποθέσεις, αλλά οι κύριες διαμάχες στην παγκόσμια πολιτική θα λάβουν χώρα ανάμεσα σε έθνη και ομάδες διαφορετικών πολιτισμών. Η σύγκρουση πολιτισμών θα κυριαρχήσει στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Οι ασαφείς συνοριακές γραμμές μεταξύ πολιτισμών θα είναι τα πολεμικά μέτωπα του μέλλοντος.

Η διαμάχη μεταξύ πολιτισμών θα αποτελέσει την τελευταία φάση στην εξέλιξη των αντιπαραθέσεων στο σύγχρονο κόσμο»[13].
Τίποτα το καινούργιο δεν υπάρχει σε αυτές τις θεωρίες. Είναι οι γνωστές συνταγές που ανά τους αιώνες χρησιμοποιούν οι σφαγείς των λαών. Η πάλη ενάντια στο σύγχρονο πόλεμο δεν μπορεί παρά να συνδέεται με την πάλη ενάντια στην αιτία που τον δημιουργεί και επομένως ο αγώνας αυτός να βαθαίνει τα αντιιμπεριαλιστικά αντιμονοπωλιακά του χαρακτηριστικά.

Το εργατικό κίνημα, λοιπόν, για να τοποθετηθεί απέναντι σε έναν πόλεμο πρέπει να εξετάσει το χαρακτήρα του από τη σκοπιά των καταπιεζόμενων μαζών, των συμφερόντων τους για κοινωνική απελευθέρωση.

Φανταστείτε όμως ότι ένας δουλοκτήτης που έχει 100 δούλους πολεμάει με ένα δουλοκτήτη που έχει 200 δούλους για ένα πιο «δίκαιο» ξαναμοίρασμα των δούλων. Είναι φανερό ότι η χρησιμοποίηση σε μια τέτια περίπτωση της έννοιας «αμυντικός» πόλεμος ή «υπεράσπιση της πατρίδας» θα ήταν πλαστογραφία της ιστορίας, στην πράξη θα σήμαινε καθαρή εξαπάτηση του απλού λαού, του μικροαστού, του αμόρφωτου ανθρώπου από τους επιτήδειους δουλοκτήτες. Ετσι ακριβώς εξαπατά τους λαούς η σημερινή, η ιμπεριαλιστική αστική τάξη με την «εθνική» ιδεολογία και με την έννοια της υπεράσπισης της πατρίδας στο σημερινό πόλεμο, που γίνεται ανάμεσα σε δουλοκτήτες για την εδραίωση και το δυνάμωμα της δουλείας»[14]. 

Σε αυτό το απόσπασμα από τη μπροσούρα του Λένιν «Σοσιαλισμός και πόλεμος» χαράζεται και η τακτική του κομμουνιστικού κινήματος στην περίοδο του Α΄ παγκοσμίου πολέμου.

Αλλά και σήμερα πόσο επίκαιρες παραμένουν αυτές οι θέσεις. Αραγε ποιά «εθνικά συμφέροντα» υπερασπίζονται οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις που βρίσκονται στις χώρες της Βαλκανικής, στο Αφγανιστάν, εκείνες που θα συμμετάσχουν στο σώμα 60.000 ανδρών που θα αποτελέσει τη δύναμη «ταχείας αντίδρασης» της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Μα είναι τα ίδια με εκείνα που επιβάλλουν την πολιτική της καταστολής των εργατικών αγώνων, την πολιτική των «μαθητοδικείων» και των «αγροτοδικείων», την πολιτική του «τρομονόμου» και της περιστολής των δημοκρατικών και πολιτικών ελευθεριών, την πολιτική που «εκπυρσοκροτεί» στα κεφάλια των τσιγγάνων και των Αλβανών μεταναστών, την πολιτική που νηολογεί «γαλέρες» γεμάτες χιλιάδες μετανάστες από την Ασία με δρομολόγιο τα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα της «πολιτισμένης» Ευρώπης. Πρόκειται για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, των μονοπωλίων μεταμφιεσμένα σε «εθνικό συμφέρον».

Ετσι η πάλη ενάντια στον πόλεμο, στις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, στην περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών αποτελούν πλευρές του αγώνα κατά των μονοπωλίων, του ιμπεριαλισμού στην προοπτική του σοσιαλισμού, σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο.







Πνευματικά δικαιώματα δεν υπάρχουν!. Από το Blogger.